حدیث دربارهبهره مند شدن از رحمت خدا

الإمام عليّ عليه السلام:إلهي، إنَّ مَن تَعَرَّفَ بِكَ غَيرُ مَجهولٍ، ومَن لاذَ بِكَ غَيرُ مَخذولٍ، ومَن أقبَلتَ عَلَيهِ غَيرُ مَملولٍ. ۱ إلهي إنَّ مَنِ انتَهَجَ بِكَ لَمُستَنيرٌ، وإنَّ مَنِ اعتَصَمَ بِكَ لَمُستَجيرٌ، وقَد لُذتُ بِكَ يا إلهي فَلا تُخَيِّب ظَنّي مِن رَحمَتِكَ، ولا تَحجُبني عَن رَأفَتِكَ. ۲
امام على عليه السلام:معبود من! آن كه به تو شناخته شود، ناشناخته نيست و آن كه به تو پناه برد، بى يارى نمى ماند و آن كه تو به او روى آورى، ملال آور نباشد. معبود من! آن كه به واسطه تو، ره پويد، در روشنايى حركت مى كند و آن كه به تو پناه آورَد، در پناه است، و من به تو پناه آوردم ـ اى معبود من! ـ، پس اميد مرا به رحمتت، نوميد مگردان و مرا از مهرورزى ات محروم مساز.
۱.
في المصدر: «مملوك»، والتصويب من بحار الأنوار.
۲.
الإقبال: ج 3 ص 298 عن الحسين بن خالويه

احادیث دیگر این موضوع

۵