حدیث دربارهجاى گرفتن در دژ خداوند
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ عز و جل قالَ: مَن عادى لي وَلِيّا فَقَد آذَنتُهُ بِالحَربِ، وما تَقَرَّبَ إلَيَّ عَبدي بِشَيءٍ أحَبَّ إلَيَّ مِمَّا افتَرَضتُ عَلَيهِ، ولا يَزالُ عَبدي يَتَقَرَّبُ إلَيَّ بِالنَّوافِلِ حَتّى اُحِبَّهُ، فَإِذا أحبَبتُهُ كُنتُ سَمعَهُ الَّذي يَسمَعُ بِهِ، وبَصَرَهُ الَّذي يُبصِرُ بِهِ، ويَدَهُ الَّتي يَبطِشُ بِها، ورِجلَهُ الَّتي يَمشي بِها، وإن سَأَلَني لَاُعطِيَنَّهُ، ولَئِنِ استَعاذَني لَاُعيذَنَّهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «هر كه با دوست من، دشمنى كند، به او اعلان جنگ مى دهم. بهترين وسيله تقرّب بنده ام به من، چيزى است كه بر او واجب ساخته ام. بنده ام از طريق نافله ها، پيوسته به من نزديك مى شود تا آن جا كه دوستدار او مى شوم، و چون دوستدار [و عاشقش] شدم، گوش او مى شوم كه با آن مى شنود، و چشم او كه با آن مى بيند، و دست او كه با آن كار مى كند و پايش كه با آن راه مى رود. ۲ اگر از من بخواهد، حتما به او مى دهم و اگر از من پناه بخواهد، بى گمان، پناهش مى دهم».