حدیث دربارهپناه خواستن براى خود
الإمام السجّاد عليه السلامـ مِن دُعائِهِ في عَرَفَةَ ـ: ها أنَا ذا بَينَ يَدَيكَ، صاغِرا ذَليلاً خاضِعا خاشِعا خائِفا، مُعتَرِفا بِعَظيمٍ مِنَ الذُّنوبِ تَحَمَّلتُهُ، وجَليلٍ مِنَ الخَطايَا اجتَرَمتُهُ، مُستَجيرا بِصَفحِكَ ۱، لائِذا بِرَحمَتِكَ، موقِنا أنَّهُ لا يُجيرُني مِنكَ مُجيرٌ، ولا يَمنَعُني مِنكَ مانِعٌ. ۲
امام زين العابدين عليه السلامـ از دعاى ايشان در عرفه ـ: آنك، من در پيشگاه تو ايستاده ام، خوار و زبون و فروتن و خاكسار و ترسان، و به گناهان بزرگى كه بر دوش دارم و خطاهاى بزرگى كه مرتكب گشته ام، اعتراف دارم و به گذشتِ تو، پناه آورده ام و دست به دامن مهرِ تو شده ام و يقين دارم كه هيچ كس، نمى تواند مرا [از خشم و عذاب تو] در پناه خويش گيرد. هيچ مانعى نمى تواند تو را از من، باز دارد.