هنگام خواندن قرآن
3 حدیث
تفسير العيّاشي عن الحلبي عن الإمام الصادق عليه السلام، قال:سَأَلتُهُ عَنِ التَّعَوُّذِ مِنَ الشَّيطانِ عِندَ كُلِّ سورَةٍ نَفتَحُها؟
قالَ: نَعَم، فَتَعَوَّذ بِاللّهِ مِنَ الشَّيطانِ الرَّجيمِ. ۱
تفسير العيّاشىـ به نقل از حلبى ـ: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: آيا هر وقت تلاوت سوره اى را آغاز مى كنيم، از شيطان به خدا پناه ببريم؟
فرمود: «آرى، از شيطانِ رانده شده به خدا پناه ببر».
۱.تفسير العيّاشي: ج 2 ص 270 ح 68، بحار الأنوار: ج 93 ص 215 ح 16.
الإمام الصادق عليه السلامـ مِن دُعائِهِ عِندَ قِراءَةِ القُرآنِ ـ: اللّهُمَّ إنّا نَعوذُ بِكَ مِنَ الشِّقوَةِ في حَملِهِ، وَالعَمى عَن عَمَلِهِ، وَالجَورِ عَن حُكمِهِ، وَالعُلُوِّ عَن قَصدِهِ، وَالتَّقصيرِ دونَ حَقِّهِ.
اللّهُمَّ إنّا نَعوذُ بِكَ مِن تَخَلُّفِهِ في قُلوبِنا، وتَوَسُّدِهِ عِندَ رُقادِنا، ونَبذِهِ وَراءَ ظُهورِنا، ونَعوذُ بِكَ مِن قَساوَةِ قُلوبِنا لِما بِهِ وَعَظتَنا. ۱
امام صادق عليه السلامـ از دعاى ايشان در هنگام خواندن قرآن ـ: بار خدايا! پناه مى بريم به تو از شقاوت در حمل آن (قرآن)، ۲ و چشم پوشيدن از عمل به آن، و انحراف از حكم آن، و دور شدن از راه آن، و كوتاهى كردن در [گزاردن]حقّ آن.
بار خدايا! پناه مى بريم به تو از غايب بودن آن (قرآن) در دل هايمان، و بالش سرمان قرار دادن آن، و افكندن آن در پشت سرمان، و پناه مى بريم به تو از سخت دلى [و متأثر نشدن] در برابر اندرزهايى كه به ما داده اى.
تفسير الفخر الرازي:قالَ جَعفَرٌ الصّادِقُ عليه السلام: «إنَّهُ لا بُدَّ قَبلَ القِراءَةِ مِنَ التَّعَوُّذِ، وأمّا سائِرُ الطّاعاتِ فَإِنَّهُ لا يَتَعَوَّذُ فيها»، وَالحِكمَةُ فيهِ: أنَّ العَبدَ قَد يَنجَسُ لِسانُهُ بِالكَذِبِ وَالغيبَةِ وَالنَّميمَةِ، فَأَمَرَ اللّهُ تَعالَى العَبدَ بِالتَّعَوُّذِ لِيَصيرَ لِسانُهُ طاهِرا، فَيَقرَأَ بِلِسانٍ طاهِرٍ كَلاما اُنزِلَ مِن رَبٍّ طَيِّبٍ طاهِرٍ. ۱
تفسير الفخر الرازى:امام جعفر صادق عليه السلام فرموده است: «پيش از قرائت [قرآن]، بايد به خدا پناه برد؛ ولى در ديگر عبادات، پناه بردن به خدا لازم نيست». دليلش هم اين است كه: بنده با دروغ گفتن و غيبت كردن و سخن چينى، زبانش نجس (آلوده) مى شود. از اين رو، خداى متعال بنده را به پناه بردن به او فرمان داده است تا زبانش پاك گردد و گفتارى را كه از سوى خداوندى پاك و پاكيزه فرود آمده است، با زبانى پاك قرائت كند.
۱.تفسير الفخر الرازي: ج 1 ص 102.