حدیث دربارهدر ركوع و سجود

سنن أبي داوود عن عوف بن مالك الأشجعي:قُمتُ مَعَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله لَيلَةً فَقامَ فَقَرَأَ سورَةَ البَقَرَةِ؛ لا يَمُرُّ بِآيَةِ رَحمَةٍ إلّا وَقَفَ فَسَأَلَ، ولا يَمُرُّ بِآيَةِ عَذابٍ إلّا وَقَفَ فَتَعَوَّذَ، قالَ: ثُمَّ رَكَعَ بِقَدرِ قِيامِهِ، يَقولُ فِي رُكوعِهِ: «سُبحانَ ذِي الجَبَروتِ وَالمَلَكوتِ وَالكِبرِياءِ وَالعَظَمَةِ»، ثُمَّ سَجَدَ بِقَدرِ قِيامِهِ، ثُمَّ قالَ في سُجودِهِ مِثلَ ذلِكَ، ثُمَّ قامَ فَقَرَأَ بِآلِ عِمرانَ، ثُمَّ قَرَأَ سورَةً سورَةً. ۱

سنن أبى داوودـ به نقل از عوف بن مالك اشجعى ـ: شبى با پيامبر خدا [براى نماز]برخاستم. ايشان، سوره بقره را خواند و به هر آيه رحمتى كه مى رسيد، درنگ مى كرد و از خداوند درخواست [رحمت]مى كرد، و بر هر آيه عذابى كه مى رسيد، درنگ مى كرد و [از آن به خدا] پناه مى برد. سپس به اندازه قيامش در ركوع مى ماند و مى گفت: «پاكا پروردگار جبروت و پادشاهى و بزرگى و عظمت!». سپس به سجده مى رفت و به اندازه قيامش در سجود مى ماند و در آن نيز همين را مى گفت. سپس بر مى خاست و [در قرائت ركعت دوم، سوره] آل عمران را و آن گاه، سوره اى را از پىِ سوره اى مى خواند.

۱.سنن أبي داوود: ج 1 ص 231 ح 873، سنن النسائي: ج 2 ص 223، مسند ابن حنبل: ج 9 ص 256 ح 24035، السنن الكبرى: ج 2 ص 439 ح 3689، كنزالعمّال: ج 8 ص 160 ح 22384.

کلیدواژه‌ها تسبیح گفتن سبحان الله اوقات تسبیح گفتن در رکوع و سجود

احادیث دیگر این موضوع

تهذيب الأحكامـ به نقل از عقبة بن عامر جُهَنى ـ: چون «نام پروردگار بزرگت را به پاكى بستاى» نازل شد، پيامبر خدا به ما فرمود: «آن را در ركوع خود قرار دهيد. و چون «نام پروردگار برترت را به پاكى بستاى» نازل شد، پيامبر خدا به ما فرمود: «اين را در سجود خود قرار دهيد».

الدعاء، طبرانىـ به نقل از حذيفه ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله در سجده اش مى گفت: «پاكا پروردگار برتر من!».

صحيح مسلمـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، در ركوع و سجده اش مى گفت: «پاك و مقدّس است پروردگار فرشتگان و روح!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبرئيل عليه السلام از جانب پروردگارم به من دستور داد كه قرآن را ايستاده [در قيام نماز]بخوانم، و در ركوع، او را ستايش گويم، و در سجده، تسبيحش گويم، و نشسته [در قعود]، او را بخوانم.

امام صادق عليه السلام:خداوند عزيز جبّار، پيامبرش را به سوى آسمان خود، بالا برد. و خدا فرمود: «. دو دست خود را خَم نما و بر زانوانت بگذار و بر عرش من بنگر». پيامبر خدا فرمود: «پس، چنان عظمتى ديدم كه جانم برفت و از هوش رفتم. پس، به من الهام شد و گفتم: پاكا پروردگار بزرگ من، و ستايش، او را!، از عظمتى كه ديدم. چون اين را گفتم، به هوش آمدم و باز به من الهام شد و اين جمله را هفت بار گفتم و جانم، چونان قبل، به من باز گشت. از همين رو، در ركوع گفته مى شود: پاكا پروردگار بزرگ من، و ستايش، او را!». سپس خداوند فرمود: سَرت را بالا بگير. و من، سرم را بلند كردم و چيزى ديدم كه عقل از سرم برفت. پس با صورت و دستانم به زمين افتادم. به من الهام شد و گفتم: پاكا پروردگار برين من، و ستايش، او را!، از بلنداى مرتبتى كه ديدم. اين جمله را هفت بار گفتم و جانم به من باز گشت. هر بار كه آن را مى گفتم، بيهوشى، بيشتر از من برطرف مى شد. پس نشستم».

الكافىـ به نقل از اَبان بن تَغلِب ـ: بر امام صادق عليه السلام در آمدم. به نماز ايستاده بود. شمردم. ديدم در ركوع و سجود، شصت تسبيح گفت.

الكافىـ به نقل از ابو بكر حَضرَمى ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «مى دانى حدّ ركوع و سجود چيست؟». گفتم: خير. فرمود: «در ركوع، سه مرتبه مى گويى: پاكا پروردگار بزرگ من، و ستايش، او را! و در سجود نيز سه مرتبه مى گويى: پاكا پروردگار برين من، و ستايش، او را!. پس هر كه يكى كم بگويد، يك سومِ نمازش را كم كرده است، و هر كه دو تا را كم بگويد، دو سومِ نمازش را كم كرده است، و هر كه اصلاً تسبيح نگويد، او را نمازى نيست».