حدیث دربارهبلند گفتن «بسم اللّه » در نماز، توسّط اهل بيت عليهم السلام

الكافي عن صفوان الجمّال:صَلَّيتُ خَلفَ أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام أيّاما، فَكانَ إذا كانَت صلاةٌ لا يُجهَرُ فيها، جَهَرَ بِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» ، وكانَ يَجهَرُ فِي السّورَتَينِ جَميعا. ۱

كافىـ به نقل از صفوان جمّال ـ: چند روز پشت سرِ امام صادق عليه السلام نماز خواندم. ايشان، در نمازى هم كه بلند خوانده نمى شود، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت، و در هر دو سوره، بلند مى گفت.

۱.الكافي: ج 3 ص 315 ح 20، تهذيب الأحكام: ج 2 ص 68 ح 246.

کلیدواژه‌ها بسمله گفتن بسم الله آداب بسم الله گفتن بلند گفتن بلند گفتن بسم الله در نماز توسط اهل بیت علیهم السلام

احادیث دیگر این موضوع

السنن الكبرىـ به نقل از شَعبى ـ: على بن ابى طالب عليه السلام را ديدم و پشت سرِ او به نماز ايستادم. شنيدم كه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند گفت.

مسند زيد:زيد بن على، از پدرش [امام زين العابدين عليه السلام]، از جدّش [امام حسين عليه السلام]، از على بن ابى طالب عليه السلام روايت كرده است كه ايشان (على عليه السلام)، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند مى گفت.

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو حفص صائغ ـ: پشت سرِ امام صادق عليه السلام نماز خواندم، و او «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را با صداى بلند گفت.

قرب الإسنادـ به نقل از حنّان بن سَدير ـ: نماز مغرب را پشت سرِ امام صادق عليه السلام خواندم. بلند گفت: «به خداى شنواىِ دانا پناه مى برم از شيطانِ رانده شده؛ و به خدا پناه مى برم از اين كه شياطين، نزد من بيايند». سپس «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را هم با صداى بلند گفت.

امام رضا عليه السلام:بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم» در همه نمازها، سنّت [و مستحّب]است.

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از رجاء بن ابى ضحّاك ـ: مأمون، مرا فرستاد تا على بن موسى [الرضا عليه السلام]را از مدينه [به خراسان] بياورم. من از مدينه تا مرو با ايشان بودم. به خدا سوگند، مردى خداترس تر از او نديدم. در همه نمازهايش، در شب و روز، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفت.

امام صادق عليه السلام:خاندان محمّد صلى الله عليه و آله بر بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، هم داستان اند.

دعائم الإسلام:براى ما روايت شده است كه پيامبر خدا و على و حسن و حسين و على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمّد ـ كه درودهاى خدا بر همه ايشان باد ـ در نمازهايى كه قرائت در آنها بلند خوانده مى شود، در آغاز «فاتحة الكتاب» وآغاز سوره، در هر ركعتى، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را بلند مى گفتند، و در نمازهايى كه هر دو سوره در آنها آهسته خوانده مى شود، آن را آهسته مى گفتند. و امام زين العابدين عليه السلام فرموده است: «ما فرزندان فاطمه عليهاالسلام بر اين، هم داستانيم» علّامه حلّى رحمه الله در تذكرة الفقهاء مى گويد: در نمازهايى كه با صداى بلند خوانده مى شوند، بلند گفتن «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، واجب است، و در نمازهاى آهسته، از نظر علماى اماميه، بلند گفتن آن در اوّل حمد و اوّل سوره مستحب است. شافعى مى گويد: بلند گفتن «بسم اللّه» قبل از حمد و سوره در نمازهاى بلند و آهسته، هر دو، مستحب است. عمر و ابن زبير و ابن عبّاس و ابن عمر و ابو هريره و عطا و طاووس و ابن جبير و مجاهد، همين نظر را دارند.؛ امّا ثورى و اَوزاعى و ابوحنيفه و احمد و ابو عبيد گفته اند: در هيچ حال، نبايد آن را با صداى بلند گفت. نخعى گفته است: بلند گفتن آن، بدعت است. مالك مى گويد: مستحب است كه «بسم اللّه»، بلند قرائت نشود. ابن ابى ليلى، حَكَم و اسحاق گفته اند: چه بلند گفته شود و چه آهسته، در هر دو صورت، نيكوست (ر. ك: تذكرة الفقهاء: ج 3 ص 152)..