حدیث دربارهفرود آمدن فرشتگان

الكافي عن عبّاد بن كثير:قُلتُ لِأَبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام: إنّي مَرَرتُ بِقاصٍّ يَقُصُّ وهُوَ يَقولُ: هذَا المَجلِسُ الَّذي لا يَشقى بِهِ جَليسٌ. قالَ: فَقالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: هَيهاتَ، هَيهاتَ، أخطَأَت أستاهُهُمُ الحُفرَةَ ۱. إنَّ للّهِِ مَلائِكَةً سَيّاحينَ سِوَى الكِرامِ الكاتِبينَ، فَإِذا مَرُّوا بِقَومٍ يَذكُرونَ مُحَمَّدا وآلَ مُحَمَّدٍ، قالوا: قِفوا فَقَد أصَبتُم حاجَتَكُم، فَيَجلِسونَ فَيَتَفَقَّهونَ مَعَهُم، فَإِذا قاموا عادوا مَرضاهُم، وشَهِدوا جَنائِزَهُم، وتَعاهَدوا غائِبَهُم، فَذلِكَ المَجلِسُ الَّذي لا يَشقى بِهِ جَليسٌ. ۲

الكافىـ به نقل از عبّاد بن كثير ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: من بر داستان سَرايى (نقّالى) گذشتم كه داستان نقل مى كرد و مى گفت: اين است آن مجلسى كه هر كس در آن بنشيند، محروم نمى شود. امام صادق عليه السلام فرمود: «هيهات، هيهات! سوراخ دعا را گم كرده اند. خداوند را بجز گرامىْ فرشتگانِ نويسنده [ى اعمال بندگان]، فرشتگانى است كه دوره مى گردند و چون بر مردمى بگذرند كه از محمّد و خاندان او ياد مى كنند، مى گويند: [همين جا] بِايستيد كه به مراد خود رسيديد. پس مى نشينند و با آنان دانش مى آموزند، و چون برخيزند، از بيمارانِ آنان عيادت مى كنند و در تشييع جنازه مردگانشان حاضر مى شوند و از سفرْ رفته شان سركشى مى كنند. اين است آن مجلسى كه هر كه در آن بنشيند، محروم نمى شود».

۱.الإخطاء: الذهاب إلى خلاف الصواب مع قصد الصواب، أو مطلقا عمدا وغير عمد، والأستاه: جمع الإست؛ وهي حلقة الدبر. والمراد بالحفرة: الكنيف الذي يتغوّط فيه، وكأنّ هذا كان مثلاً سائرا يضرب لمن استعمل كلاما في غير موضعه أو أخطأ خطأً فاحشا. وقد يقال: شبّهت أفواههم بالأستاه تفضيحا لهم (مرآة العقول: ج 9 ص 84).

۲.الكافي: ج 2 ص 186 ح 3، بحار الأنوار: ج 74 ص 259 ح 57.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا برکت های یاد خدا فرود آمدن فرشتگان

احادیث دیگر این موضوع

المعجم الصغيرـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله بر عبد اللّه بن رواحه انصارى گذشت كه يارانش را پند مى داد. پيامبر خدا فرمود: «هان! شما، همان گروهى هستيد كه خداوند به من فرمود تا خودم را با شما بدارم». سپس اين آيه را خواند: « «و با كسانى كه پروردگارشان را صبح و شام مى خوانند» تا: «و [اساس]كارش بر زياده روى است» ». [و افزود:] «هان! هر تعداد از شما گِرد هم بنشينند، به همان شمار، از فرشتگان با آنان مى نشينند. اگر آنان خدا را تسبيح گويند، آن فرشتگان نيز او را تسبيح مى گويند، و اگر خدا را سپاس گويند، آن فرشتگان نيز او را سپاس مى گويند، و اگر خدا را به بزرگى ياد كنند، آنان نيز او را به بزرگى ياد مى كنند. سپس به درگاه پروردگارشان مى روند و به او ـ كه البته از آنان بهتر مى داند ـ، مى گويند: اى پروردگار ما! بندگانت، تو را تسبيح گفتند و ما نيز [هم صدا با آنان] تو را تسبيح گفتيم. آنان، تو را به بزرگى ياد كردند و ما نيز به بزرگى ياد كرديم. آنان، تو را سپاس گفتند و ما نيز سپاس گفتيم. پس پروردگار ما مى گويد: اى فرشتگان من! گواه باشيد كه آنان را آمرزيدم. فرشتگان مى گويند: فلان و بهمان گنه كار هم در ميان ايشان بود! خداوند مى فرمايد: آنان، جماعتى هستند كه به بركت ايشان، همنشينشان محروم نمى شود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فرشتگان بر مجالس ذكر [خدا] مى گذرند و بر فرازِ سر ايشان مى ايستند و با گريستن آنان مى گِريند و براى دعايشان «آمين» مى گويند. و چون به آسمان بَر شوند، خداى متعال ـ با آن كه خود بهتر مى داند ـ مى پرسد: «كجا بوديد، اى فرشتگان من؟». فرشتگان مى گويند: اى پروردگار ما! در مجلسى از مجلس هاى ذكر، حاضر شديم. مردمانى را ديديم كه تو را به پاكى و بزرگى و قداست مى ستايند و از آتش تو بيمناك اند. خداى سبحان مى فرمايد: «اى فرشتگان من! آتش را از آنان، دور گردانيد و گواه باشيد كه ايشان را آمرزيدم، و از آنچه بيمناك اند، در امانشان داشتم». فرشتگان مى گويند: اى پروردگار ما! فلانى هم در ميان ايشان بود و او ذكر تو را نمى گفت. خداوند مى فرمايد: «او را هم به سبب همنشينى اش با ايشان آمرزيدم؛ زيرا ذاكران، كسانى هستند كه به بركت آنان، همنشينشان محروم نمى شود».

امام صادق عليه السلام:چون اهل مجلس هاى ذكر و علم به خانه هايشان باز گردند، خداوند عز و جلبه فرشتگانش مى فرمايد: «ثواب اعمالى را كه از ايشان ديده ايد، بنويسيد». فرشتگان، براى هر يك ثواب عملش را بنويسند و يكى را كه در انجمن آنان حاضر بوده اند، وا مى نهند و برايش چيزى نمى نويسند. خداوند عز و جل مى فرمايد: «چرا براى فلانى ننوشتيد؟ مگر نه اين كه با آنان بود و در جمعشان حضور داشت؟». فرشتگان مى گويند: «اى پروردگار ما! او حتّى يك حرف با آنان شريك نشد و يك كلمه با ايشان هم سخنى نكرد. خداوند عز و جل مى فرمايد: «آيا نه اين كه با آنان، همنشين بود؟». فرشتگان مى گويند: چرا، اى پروردگار ما! پس، خداى متعال مى فرمايد: «براى او نيز ثوابى چون ثواب يكى از آنان بنويسيد».