حدیث دربارهفرود آمدن فرشتگان

الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ اللّهَ عز و جل يَقولُ لِمَلائِكَتِهِ عِندَ انصِرافِ أهلِ مَجالِسِ الذِّكرِ وَالعِلمِ إلى مَنازِلِهِم: اُكتُبوا ثَوابَ ما شاهَدتُموهُ مِن أعمالِهِم. فَيَكتُبونَ لِكُلِّ واحِدٍ ثَوابَ عَمَلِهِ، ويَترُكونَ بَعضَ مَن حَضَرَ مَعَهُم فَلا يَكتُبونَهُ. فَيَقولُ اللّهُ عز و جل: ما لَكُم لَم تَكتُبوا فُلانا ألَيسَ كانَ مَعَهُم، وقَد شَهِدَهُم؟ فَيَقولونَ: يا رَبِّ، إنَّهُ لَم يَشرَك مَعَهُم بِحَرفٍ، ولا تَكَلَّمَ مَعَهُم بِكَلِمَةٍ! فَيَقولُ الجَليلُ جَلَّ جَلالُهُ: ألَيسَ كانَ جَليسَهُم؟ فَيَقولونَ: بَلى يا رَبِّ. فَيَقولُ: اُكتُبوهُ مَعَهُم، إنَّهُم قَومٌ لا يَشقى بِهِم جَليسُهُم. فَيَكتُبوهُ مَعَهُم. فَيَقولُ تَعالى: اُكتُبوا لَهُ ثَوابا مِثلَ ثَوابِ أحَدِهِم. ۱
امام صادق عليه السلام:چون اهل مجلس هاى ذكر و علم به خانه هايشان باز گردند، خداوند عز و جلبه فرشتگانش مى فرمايد: «ثواب اعمالى را كه از ايشان ديده ايد، بنويسيد». فرشتگان، براى هر يك ثواب عملش را بنويسند و يكى را كه در انجمن آنان حاضر بوده اند، وا مى نهند و برايش چيزى نمى نويسند. خداوند عز و جل مى فرمايد: «چرا براى فلانى ننوشتيد؟ مگر نه اين كه با آنان بود و در جمعشان حضور داشت؟». فرشتگان مى گويند: «اى پروردگار ما! او حتّى يك حرف با آنان شريك نشد و يك كلمه با ايشان هم سخنى نكرد. خداوند عز و جل مى فرمايد: «آيا نه اين كه با آنان، همنشين بود؟». فرشتگان مى گويند: چرا، اى پروردگار ما! پس، خداى متعال مى فرمايد: «براى او نيز ثوابى چون ثواب يكى از آنان بنويسيد».
۱.عوالي اللآلي: ج 4 ص 8 ح 29، بحار الأنوار: ج 1 ص 202 ح 15.

احادیث دیگر این موضوع

۴
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، فرشتگانى دارد كه در گذرگاه ها در جستجوى اهل ذكر مى گردند و هر گاه گروهى را بينند كه ذكر خدا مى گويند، صدا مى زنند كه: بياييد حاجتتان را بگيريد، و با بال هاى خود، آنان را تا آسمانِ زيرين درميان مى گيرند. پروردگارشان ـ با آن كه خود از فرشتگان بهتر مى داند ـ از آنان مى پرسد: «بندگانم چه مى گويند؟». فرشتگان مى گويند: تو را به پاكى و بزرگى مى ستايند و سپاسَت مى گويند و تمجيدت مى كنند. خداوند مى فرمايد: «آيا مرا ديده اند؟». فرشتگان مى گويند: به خدا سوگند كه تو را نديده اند! خداوند مى فرمايد: «اگر مرا ديده بودند، چه مى كردند؟». فرشتگان مى گويند: اگر تو را ديده بودند، بيشتر بندگى ات مى كردند و بزرگت مى داشتند و تسبيحت مى گفتند. خداوند مى فرمايد: «از من چه مى خواهند؟». [فرشتگان گويند:] از تو بهشت مى خواهند. خداوند مى فرمايد: «آيا آن را ديده اند؟». فرشتگان مى گويند: نه، به خدا سوگند ـ اى پروردگار ـ، آن را نديده اند. خداوند مى فرمايد: «پس اگر آن را ديده بودند، چه مى كردند؟». فرشتگان مى گويند: اگر آن را ديده بودند، به آن، آزمندتر و طالب تر و راغب تر مى بودند. خداوند مى فرمايد: «از چه پناه مى برند؟». فرشتگان مى گويند: از آتشِ دوزخ. خداوند مى فرمايد: «آيا آن را ديده اند؟». فرشتگان مى گويند: نه به خدا سوگند ـ اى پروردگار ـ، آن را نديده اند. خداوند مى فرمايد: «پس اگر آن را ديده بودند، چه مى كردند؟». فرشتگان مى گويند: اگر آن را ديده بودند، از آن گريزان تر و بيمناك تر مى بودند. خداوند مى فرمايد: «پس، گواه باشيد كه آنان را آمرزيدم». فرشته اى از فرشتگان مى گويد: در ميان ايشان، فلانى است كه از آنان نيست؛ بلكه براى حاجتى آمده است. خداوند مى فرمايد: «آنان، همنشين اند و به بركت آنان، همنشينشان، محروم نمى شوند».
المعجم الصغيرـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله بر عبد اللّه بن رواحه انصارى گذشت كه يارانش را پند مى داد. پيامبر خدا فرمود: «هان! شما، همان گروهى هستيد كه خداوند به من فرمود تا خودم را با شما بدارم». سپس اين آيه را خواند: « «و با كسانى كه پروردگارشان را صبح و شام مى خوانند» تا: «و [اساس]كارش بر زياده روى است» ». [و افزود:] «هان! هر تعداد از شما گِرد هم بنشينند، به همان شمار، از فرشتگان با آنان مى نشينند. اگر آنان خدا را تسبيح گويند، آن فرشتگان نيز او را تسبيح مى گويند، و اگر خدا را سپاس گويند، آن فرشتگان نيز او را سپاس مى گويند، و اگر خدا را به بزرگى ياد كنند، آنان نيز او را به بزرگى ياد مى كنند. سپس به درگاه پروردگارشان مى روند و به او ـ كه البته از آنان بهتر مى داند ـ، مى گويند: اى پروردگار ما! بندگانت، تو را تسبيح گفتند و ما نيز [هم صدا با آنان] تو را تسبيح گفتيم. آنان، تو را به بزرگى ياد كردند و ما نيز به بزرگى ياد كرديم. آنان، تو را سپاس گفتند و ما نيز سپاس گفتيم. پس پروردگار ما مى گويد: اى فرشتگان من! گواه باشيد كه آنان را آمرزيدم. فرشتگان مى گويند: فلان و بهمان گنه كار هم در ميان ايشان بود! خداوند مى فرمايد: آنان، جماعتى هستند كه به بركت ايشان، همنشينشان محروم نمى شود».