حدیث دربارهجلاى دل
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن كَلامٍ لَهُ عِندَ تِلاوَتِهِ: «يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَ الْاصَالِ * رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَـرَةٌ وَ لَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ» ۱ ـ: إنَّ اللّهَ سُبحانَهُ وتَعالى جَعَلَ الذِّكرَ جِلاءً لِلقُلوبِ، تَسمَعُ بِهِ بَعدَ الوَقرَةِ، وتُبصِرُ بِهِ بَعدَ العَشوَةِ، وتَنقادُ بِهِ بَعدَ المُعانَدَةِ. ۲
امام على عليه السلامـ از سخن ايشان به هنگام تلاوت «در آن [خانه]ها هر بامداد و شامگاه، او را نيايش مى كنند؛ مردانى كه نه تجارت، و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا، به خود مشغول نمى دارد» ـ: خداوند پاك و بلندمرتبه، ياد [خود] را جلا دهنده دل ها قرار داد. با ياد او دل هاى ناشنوا شنوا مى شوند و دل هاى نابينا بينا مى گردند و دل هاى ستيزه گر، رام مى شوند.