حدیث دربارهراندن شيطان

نهج الذکر ج ۱، ص ۲۲۹، ح ۳۹۱

امام صادق علیه‌السلام

راندن شيطان

علل الشرائع عن أبي بصير عن الإمام الصادق عليه السلام، قال:سَأَلتُهُ عَنِ الخَنّاسِ؟ قالَ: إنَّ إبليسَ يَلتَقِمُ القَلبَ؛ فإذا ذُكِرَ اللّهُ خَنَسَ، فَلِذلِكَ سُمِّيَ الخَنّاسُ. ۱

علل الشرائعـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره معناى «خنّاس» پرسيدم. فرمود: «ابليس، دل را فرو مى بلعد، و هر گاه خدا ياد شود، وا پس مى رود. پس، بدين سبب، او را خنّاس (وا پس رونده) ناميده اند.

۱.علل الشرائع: ص 526 ح 1، بحار الأنوار: ج 63 ص 197 ح 7.

کلیدواژه‌ها یاد کردن و فراموش کردن خدا برکت های یاد خدا راندن شیطان

احادیث دیگر این موضوع

۸

تفسير العيّاشىـ به نقل از على بن ابى حمزه ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند كه: «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد مى آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» پرسيدم كه: اين وسوسه چيست؟ فرمود: «مقصود، گناه است كه بنده قصد آن مى كند، سپس به ياد خدا مى افتد و چشمش باز مى شود و خوددارى مى ورزد».

الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند عز و جل پرسيدم كه: «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» . فرمود: «مقصود، اين است كه بنده، آهنگ گناه مى كند؛ امّا يادآور [خدا] مى شود (به خود مى آيد) و خوددارى مى ورزد. اين است فرموده او كه: «[خدا را] به ياد آورند و به ناگاه، بينا مى شوند» .

تفسير القمّى:[در باره آيه] «در حقيقت، كسانى كه [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه اى از جانب شيطان بديشان رسد، [خدا را] به ياد آورند و به ناگاه بينا مى شوند» ، فرمود: «هر گاه شيطان، آنان را به ياد گناهان بيندازد و بر آنها وادارشان كند به ياد خدا مى افتند و به ناگاه، بينا مى شوند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، هر گاه نام و ياد خدا را بشنود، تا محلّ روحاء محلّى ميان مكه و مدينه در سى و يا چهل ميلى مدينه است و نيز روستايى در رحبه شام است. به هر حال، مراد، جاى دور دست است. دور مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، بر روى هر دلى بختك انداخته است. هر گاه آن دل، نام خدا را ياد كند، شيطان، وا پس مى رود و ذوب مى شود، و هر گاه ياد خدا را وا نهد، شيطان او را فرو مى بلعد و به سوى خود مى كِشَد و فريبش مى دهد و مى لغزاند و به سركشى مى افكند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان، پوزه خود را بر روى دل آدمى نهاده است. هر گاه آدمى ياد خدا كند، شيطان، وا پس مى رود، و هر گاه فراموش كند، دل او را فرو مى بلعد. اين است [معناى] وسوسه گرِ وا پس رونده.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه عدّه اى گِرد آيند و به ياد خداى متعال بپردازند، شيطان و دنيا از ايشان كناره مى گيرند، و شيطان به دنيا مى گويد: نمى بينى چه مى كنند؟ دنيا مى گويد: مهم نيست؛ زيرا پراكنده كه شدند، گردنشان را مى گيرم.

فضائل الأشهر الثلاثةـ به نقل از عبد الرحمان بن هبيره ـ: روزى نزد پيامبر خدا بوديم كه فرمود: «ديروز عجايبى ديدم!». گفتيم: چه ديدى، اى پيامبر خدا؟ خودمان و زنان و فرزندانمان به فدايت! برايمان باز گو. فرمود: «. مردى از امّتم را ديدم كه اهريمنان، او را در ميان گرفته اند، و ياد خداوند عز و جل به يارى او آمده، از ميان اهريمنان نجاتش داد».