حدیث دربارهكسانى كه ياد كردن از آنان ، عبادت است
عنه عليه السلامـ لِداوودَ بنِ سِرحانَ ـ: يا داوودُ، أبلِغ مَوالِيَّ عَنِّي السَّلامَ، وأنِّي أقُولُ: رَحِمَ اللّهُ عَبدا اجتَمَعَ مَعَ آخَرَ فَتَذاكَرا أمرَنا، فَإِنَّ ثالِثَهُما مَلَكٌ يَستَغفِرُ لَهُما، ومَا اجتَمَعَ اثنانِ عَلى ذِكرِنا إلّا باهَى اللّهُ تَعالى بِهِمَا المَلائِكَةَ. فَإذَا اجتَمَعتُم فَاشتَغِلوا بِالذِّكرِ؛ فَإِنَّ فِي اجتِماعِكُم ومُذاكَرَتِكُم إحياءَنا، وخَيرُ النّاسِ مِن بَعدِنا مَن ذاكَرَ بِأَمرِنا، ودَعا إلى ذِكرِنا. ۱
امام صادق عليه السلامـ به داوود بن سِرحان ـ: اى داوود! سلام مرا به دوستانم برسان و از قول من به آنان بگو: خدا رحمت كناد آن بنده اى را كه با ديگرى گرد آيد و از كار ما سخن بگويند؛ زيرا كه سومينِ آن دو، فرشته اى است كه برايشان آمرزش مى طلبد! هرگز دو نفر با هم گرد نيامدند و از ما ياد نكردند، مگر آن كه خداوند متعال، به آن دو، بر فرشتگان، مباهات كرد. پس هر گاه با هم جمع شديد، به ياد كردن [از ما]بپردازيد؛ زيرا در گردهمايى و گفتگوى شما، زنده شدن [ياد و نام و مكتب] ماست. بهترينِ مردمان، پس از ما، كسى است كه در باره كار ما گفتگو كند و به ياد كردن از ما فرا بخواند.
۱.الأمالي للطوسي: ص 224 ح 390، بشارة المصطفى: ص 110 وليس فيه «وما اجتمع اثنان على ذكرنا إلّا باهى اللّه تعالى بهما الملائكة» وكلاهما عن معتّب مولى الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 1 ص 200 ح 8 وج 74 ص 354 ح 31.