حدیث دربارهقيس بن سعد بن عُباده

تاريخ اليعقوبي عن غياث:لَمّا أجمَعَ عَلِيٌّ القِتالَ لِمُعاوِيَةَ كَتَبَ أيضا إلى قَيسٍ: أمّا بَعدُ، فَاستَعمِل عَبدَ اللّهِ بنَ شُبَيلٍ الأَحمَسِيَّ خَليفَةً لَكَ، وأقبِل إلَيَّ، فَإِنَّ المُسلِمينَ قَد أجمَعَ مَلَؤُهُم وَانقادَت جَماعَتُهُم، فَعَجِّلِ الإِقبالَ، فَأَنَا سَأَحضَرَنَّ إلَى المُحِلّينَ عِندَ غُرَّةِ الهِلالِ، إن شاءَ اللّهُ، وما تَأَخُّري إلّا لَكَ، قَضَى اللّهُ لَنا ولَكَ بِالإِحسانِ في أمرِنا كُلِّهِ. ۱

تاريخ اليعقوبىـ به نقل از غياث ـ: و چون على عليه السلام تصميم به جنگ با معاويه گرفت، باز به قيس، نامه نوشت: «امّا بعد؛ عبد اللّه بن شبيل احمسى را به جاى خود بگمار و به نزد من بيا كه مسلمانان همه گِرد آمده و يك پارچه گشته اند. پس در آمدن، شتاب كن كه من به زودى و در اوّل ماه به جنگ اين ياغيان متجاوز مى روم ـ اگر خدا بخواهد ـ و درنگم جز براى [رسيدنِ]تو نيست؛ خداوند در همه امورمان، براى ما و تو نيكى را رقم زند!

۱.تاريخ اليعقوبي: ج 2 ص 203؛ أنساب الأشراف: ج 3 ص 238 عن عوانة نحوه.

کلیدواژه‌ها علی از زبان یاران پیامبر قیس بن سعد بن عباده

احادیث دیگر این موضوع

امام هادى عليه السلام:قنبر، غلام امير مؤمنان، بر حَجّاج بن يوسف درآمد. [حجّاج] به او گفت: تو چه كارى براى على بن ابى طالب مى كردى؟ گفت: برايش آب وضو مى آوردم. گفت: او هنگامى كه وضويش را به پايان مى برد، چه مى گفت؟ گفت: اين آيه را مى خواند: «پس چون پندهايى را كه به آنها داده شده بود، فراموش كردند، درهاى هر چيزى [از نعمت ها]را بر آنان گشوديم تا هنگامى كه به آنچه به آنها داده شده بود، شاد گشتند. پس ناگهان [گريبان] آنها را گرفتيم و يكباره نااميد شدند. پس ستايش، خداى پروردگار جهانيان را» . حَجّاج گفت: گمان دارم كه آن را به ما تأويل مى كرد [و ما را مصداق آن مى دانست]. گفت: آرى. گفت: چون گردنت را بزنم، چه مى كنى؟ گفت: آن گاه، من خوش بخت مى شوم و تو بدبخت مى گردى. پس فرمان داد گردنش را بزنند.

سير أعلام النبلاءـ به نقل از عمرو بن دينار ـ: قيس بن سعد، مردى تنومند و درشتْ اندام با سرى كوچك و بدون مَحاسن بود و چون بر درازگوشْ سوار مى شد، پايش به زمين كشيده مى شد.

اُسد الغابةـ به نقل از ابن شهاب ـ: قيس بن سعد، پرچم انصار را در كنار پيامبر صلى الله عليه و آله به دوش مى كشيد. گفته شده كه او در نبردى كه ابوبكر و عمر هم بودند، وام مى گرفت و به مردم، غذا مى داد. ابوبكر و عمر گفتند: اگر اين جوان را به حال خود وا نهيم، دارايى پدرش را نابود مى كند. و اين سخن را در ميان مردم پخش كردند. سعد (پدر قيس) چون آن را بشنيد، در پشت پيامبر صلى الله عليه و آله ايستاد و گفت: چه كسى مرا از ابن ابى قحافه و ابن خطّاب، آسوده مى كند؟ پسرم را ترغيب به بُخل بر (دارايى) من مى كنند.

تاريخ بغدادـ به نقل از عُروه ـ: قيس بن سعد، مالى را به معاويه به نود هزار [سكّه]فروخت و به كسى فرمان داد كه در مدينه جار بزند: هر كس وام مى خواهد، به خانه سعد بيايد. پس چهل يا پنجاه هزار [سكّه] وام داد و بقيه پول را جايزه داد و به هر كس كه وام داد، از وى رسيد گرفت. [مدّتى بعد، قيس،] بيمار شد؛ امّا كم تر كسى به عيادت او آمد. پس به همسرش قريبه دختر ابى قُحافه و خواهر ابوبكر، گفت: اى قريبه! اندك بودن عيادتْ كنندگانم را از چه مى بينى؟ گفت: به خاطر طلب هايى است كه از آنان دارى. پس رسيدِ هر شخص را برايش فرستاد.

الاستيعاب:از اخبار مشهور قيس بن سعد بن عُباده اين است كه طلب هاى فراوانى از مردم داشت و بيمار شد و مردم در عيادتش كُندى كردند. به او گفته شد كه آنان به خاطر بدهى هايى كه به تو دارند، خجالت مى كشند [نزد تو بيايند]. پس به كسى فرمان داد كه جار بزند: هر كس به قيس بن سعدْ بدهى دارد، حلالش باشد. بدين ترتيب، مردم، چنان به عيادتش شتافتند كه راه پلّه خانه او را از ميان بردند.

تاريخ الإسلامـ به نقل از موسى بن عُقْبه ـ: پيرزنى بر سر راه قيس ايستاد و گفت: من از كمى موش ها [ى خانه مان]به تو شكوِه مى كنم. گفت: چه قدرْ اين كنايه زيباست! خانه اش را از نان و گوشت و روغن و خرما پُر كنيد.

شُعَب الإيمانـ به نقل از قيس بن سعد ـ: اگر نشنيده بودم كه پيامبر خدا مى فرمايد: «[جاى]نيرنگ و فريب، در آتش است»، نيرنگبازترين فرد اين امّت بودم.

تهذيب الكمالـ به نقل از ابن شهاب ـ: زيركان عرب را در هنگام فتنه ها يك گروه پنج نفره برشمرده اند كه به آنان، به خاطر چاره انديشى هايشان، صاحب رأيان عربْ گفته مى شد و اينان: معاوية بن ابى سفيان، عمرو بن عاص، قيس بن سعد بن عُباده، مُغَيرة بن شُعبه، و از ميان مهاجران، عبد اللّه بن بُدَيل بن ورقاء خُزاعى بودند. قيس بن سعد و ابن بُدَيل با على عليه السلام بودند.