حدیث دربارهعامر بن واثله

دانشنامه امیرالمؤمنین(ع) ج ۱۳، ص ۳۳۴، ح ۶۵۱۵

سير أعلام النّبلاء عن عبد الرحمن الهمداني:دَخَلَ أبُو الطُّفَيلِ عَلى مُعاوِيَةَ، فَقالَ: ما أبقى لَكَ الدَّهرُ مِن ثُكلِكَ عَلِيّا؟ قال: ثُكلَ العَجوزِ المِقلاتِ، وَالشَّيخِ الرَّقوبِ. قالَ: فَكَيفَ حُبُّكَ لَهُ؟ قالَ: حبَّ اُمِّ موسى لِموسى، وإلَى اللّهِ أشكُو التَّقصيرَ. ۱

سير أعلام النبلاءـ به نقل از عبد الرحمان هَمْدانى ـ: ابوطُفَيل بر معاويه وارد شد. [معاويه]گفت: روزگار از مصيبت على براى تو چه گذاشته است؟ گفت: چون مصيبت پيرزن و پيرمردى كه فرزندى برايشان نمانده است. گفت: محبّتت به او چگونه است؟ گفت: همچون محبّت مادر موسى به موسى، و با اين حال، از كوتاهى خود، به پيشگاه خدا شكايت مى برم.

۱.سير أعلام النّبلاء: ج 3 ص 469 الرقم 97، أنساب الأشراف: ج 5 ص 101، تاريخ دمشق: ج 26 ص 116.

کلیدواژه‌ها یاران و کارگزاران امام علی روش سیاسی و محدودیت های امام علی علیه السلام در انتخاب کارگزاران عامر بن واثله

احادیث دیگر این موضوع

وقعة صِفّينـ به نقل از جابر جُعْفى ـ: شنيدم كه تميم بن حزيم ناجى مى گويد: چون كار معاويه استوار شد، هيچ چيز برايش دوست داشتنى تر از ديدار عامر بن واثله نبود. پس پيوسته به او نامه نوشت و اظهار لطف كرد تا آن كه عامر به نزد وى آمد. پس چون آمد، از او درباره عرب جاهلى پرسش هايى كرد. عمرو بن عاص و چند نفر از همراهانش بر معاويه درآمدند. معاويه به آنان گفت: آيا اين را مى شناسيد؟ اين، شه سوار صِفّين و شاعر آن نبرد است. اين، دوست ابو الحسن [على] است. سپس گفت: اى ابو طفيل! چه قدر على را دوست مى دارى؟ گفت: به اندازه محبّت مادر موسى به موسى. گفت: چه قدر بر او مى گريى؟ گفت: مانند پيرزن و پيرمردى كه فرزندى برايشان نمانده است و [با اين همه]از كوتاهى خود به نزد خدا عذر مى برم. معاويه گفت: امّا اگر از اين ياران من درباره من بپرسند، آنچه را تو براى سرورت گفتى، در حق من نمى گويند. عمرو [بن عاص] گفت: به خدا سوگند، ما باطل نمى گوييم. معاويه خطاب به آنان گفت: به خدا سوگند، حق را هم نمى گوييد.

الاستيعاب:روزى ابو طفيل بر معاويه وارد شد. معاويه به او گفت: اندوهت در فقدان دوستت ابو الحسن، چگونه است؟ گفت: مانند غم مادر موسى بر موسى، و با اين حال، از كوتاهى خود به پيشگاه خدا شكايت مى برم.

تاريخ اليعقوبى:ابو طفيل عامر بن واثله از ياران على عليه السلام بر عمر بن عبد العزيز وارد شد و به او گفت: اى امير مؤمنان! چرا سهم مرا قطع كردى؟ عمر گفت: به من خبر رسيده كه تو شمشيرت را صيقل داده و نيزه ات را تيز كرده و تيرت را تراشيده و كمانت را آماده ساخته اى و به انتظار امامِ قيام كننده نشسته اى. پس چون قيام كرد، سهمت را كامل مى دهد. ابو طفيل گفت: خداوند از تو در اين باره خواهد پرسيد. عمر، از رفتار خويش شرمگين شد و سهمش را داد.

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو عبد اللّه حافظ ـ: شنيدم كه ابو عبد اللّه (محمّد بن يعقوب احزم) در پاسخ به اين پرسش كه چرا بخارى حديث ابو طفيل عامر بن واثله را نقل نكرده است، مى گويد: چون او در تشيّع، زياده روى مى كرد.