حدیث دربارهسلمان فارسى

الطبقات الكبرى عن أبي سفيان عن أشياخه:دَخَلَ سَعدُ بنُ أبي وَقّاصٍ عَلى سَلمانَ يَعودُهُ، فَبَكى سَلمانُ، فَقالَ لَهُ سَعدٌ: ما يُبكيكَ يا أبا عَبدِ اللّهِ؟ تُوُفِّيَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله وهُوَ عَنكَ راضٍ، وتَلقى أصحابَكَ، وتَرِدُ عَلَيهِ الحَوضَ! قالَ سَلمانُ: وَاللّهِ ما أبكي جَزَعا مِنَ المَوتِ ولا حِرصا عَلَى الدُّنيا، ولكِنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَهِدَ إلَينا عَهدا فَقالَ: لِتَكُن بُلغَةُ أحَدِكُم مِنَ الدُّنيا مِثلَ زادِ الرّاكِبِ. وحَولي هذِهِ الأَساوِدُ. قالَ: وإنَّما حَولَهُ جَفنَةٌ أو مَطهَرَةٌ أو إجّانَةٌ ۱، فَقالَ لَهُ سَعدٌ: يا أبا عَبدِ اللّهِ، اِعهَد إلَينا بِعَهدٍ نَأخُذهُ بَعدَكَ. فَقالَ: يا سَعدُ، اُذكُرِ اللّهَ عِندَ هَمِّكَ إذا هَمَمتَ، وعِندَ حُكمِكَ إذا حَكَمتَ، وعِندَ يَدِكَ إذا قَسَمتَ. ۲

الطبقات الكبرىـ به نقل از ابوسفيانِ راوى، از استادانش در حديث ـ: سعد بن ابى وقّاص به قصد عيادت سلمان بر او وارد شد. سلمان گريست. سعد به او گفت: اى ابو عبد اللّه! چرا مى گريى؟ پيامبر خدا وفات كرد، در حالى كه از تو خشنود بود. به علاوه، به ديدار يارانت مى روى و در حوض [كوثر]بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد مى شوى. سلمان گفت: به خدا سوگند، از سرِ ناشكيبايى بر مرگ و يا حرص به دنيا نمى گريم؛ بلكه پيامبر خدا به ما سفارش كرد كه توشه هر كدامتان از دنيا چون توشه مسافر باشد و اكنون پيرامون من اين همه اثاث است! سعد مى گويد: پيرامونش كاسه اى يا آفتابه اى يا تَشتى بود. پس سعد به او گفت: اى ابو عبد اللّه! سفارشى به ما بكن تا پس از تو به آن عمل كنيم. سلمان گفت: اى سعد! در تصميمت هنگام تصميم گيرى، و در حكمت هنگام داورى، و در دستت هنگام تقسيم [ِ بيت المال]، خدا را به ياد داشته باش.

۱.الإجَّانَة: واحِدةُ الأجَاجِين، وهي المِرْكَنُ [الإناء] الَّذي تُغسَل فيه الثيابُ (مجمع البحرين: ج1 ص21 «أجن»).

۲.الطبقات الكبرى: ج 4 ص 90، حلية الأولياء: ج 1 ص 195، تاريخ دمشق: ج 21 ص 452.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت نوید داده شدگان به بهشت شماری از یاران پیامبر صلی الله علیه و آله +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

تاريخ الطبرىـ به نقل از جبر بن نوف (پس از آن كه تحريك و ترغيب امام على عليه السلام را براى پيكار با شاميان، پس از جنگ صفّين، نقل كرده است) ـ: پس سعيد بن قيس همْدانى برخاست و گفت: اى امير مؤمنان! با دل و جان، گوش به فرمان و مطيع هستيم. من نخستين كسى هستم كه در پىِ آنچه خواستى و طلب كردى، آمده ام.

الغاراتـ به نقل از ابو عبد الرحمان سُلَمى (در همان جريانى كه در نقل پيشين، ياد شد) ـ: پس سعيد بن قيس همْدانى برخاست و گفت: اى امير مؤمنان! به خدا سوگند، اگر به ما فرمان دهى كه پياده و پابرهنه و بدون زاد و توشه تا قُسطنطنيّه و روم برويم، نه من نافرمانى مى كنم و نه هيچ مردى از قومم. [على عليه السلام] فرمود: «راست مى گوييد. خداوند به شما جزاى خير دهد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهشت، مشتاق سه نفر است: على و عمّار و سلمان گفتنى است كه در حديث (الخصال: ص 303 ح 80)، سخن از «پنج نفر» است و ابو ذر و مقداد نيز برشمرده اند..

حلية الأولياءـ به نقل از ابو الأسود و زاذان كندى ـ: روزى نزد على عليه السلام بوديم. مردم ديدند كه او خوش حال و شادان است. گفتند: اى امير مؤمنان! از يارانت براى ما بگو. فرمود: «از كدام يارانم؟». گفتند: آنان كه همراه پيامبر صلى الله عليه و آله نيز بودند. فرمود: «همه ياران پيامبر صلى الله عليه و آله، ياران من اند. از كدام يك بگويم؟». گفتند: از كسانى كه مى بينيم به آنها اظهار لطف مى كنى و فقط بر آنها درود مى فرستى. از سلمان برايمان بگو. فرمود: «چه كسى برايتان مانند لقمان حكيم مى شود؟ او مردى از ما و براى ما اهل بيت است. دانش نخستين و آخرين را دريافت و كتاب اوّل و آخر را خواند؛ دريايى است پايان ناپذير».

الأمالى، طوسىـ به نقل از منصور بن بُزُرج ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: سرور من! چرا اين همه ياد سلمان فارسى را از شما مى شنوم؟ فرمود: «مگو فارسى؛ بلكه بگو: سلمان محمّدى. آيا مى دانى چرا اين همه از او ياد مى كنم؟» گفتم: نه. فرمود: «به خاطر سه چيز. نخست، اين كه خواسته امير مؤمنان را بر خواسته خود، مقدم مى داشت. دوم، اين كه بينوايان را دوست مى داشت و آنان را بر ثروتمندان و شوكتمندان، ترجيح مى داد. سوم، اين كه دانش و دانشمندان را دوست مى داشت. بى گمان، سلمان، بنده اى شايسته، پاك دين (مستقيم و معتدل) و مسلمان بود و از مشركان نبود».

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عوف بن ابى عثمان نَهدى ـ: مردى به سلمان گفت: چه محبّت شديدى به على دارى! گفت: شنيدم كه پيامبر خدا مى فرمايد: «هركس على را دوست بدارد، مرا دوست داشته است، و هركس على را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است».

الطبقات الكبرىـ به نقل از نُعْمان بن حُمَيد ـ: در مدائن با دايى ام بر سلمانْ وارد شديم، در حالى كه با برگ خرما، سبد مى ساخت. شنيدم كه مى گويد: يك درهم برگ خرما مى خرم و آن را بدين گونه در مى آورم و سپس به سه درهم مى فروشم. با يك درهم، دوباره برگ مى خرم و يك درهم را خرج خانواده ام مى كنم و درهم باقى مانده را صدقه مى دهم، و اگر عمر بن خطّاب هم مرا بازدارد، از اين كار، دست نمى كشم.

مروج الذهبـ در يادكردِ سلمان فارسى ـ: پشمينه پوش بود و بر درازگوش بى پالان و تنها با يك جُل (پارچه) سوار مى شد و نان جو مى خورد و عابد و زاهد بود. چون در مدائن به حالت احتضار افتاد، سعد بن وقّاص به او گفت: اى ابو عبد اللّه! سفارشى به من بكن. گفت: «باشد! در تصميمت به گاهِ تصميم گيرى، و در زبانت به گاهِ داورى، و در دستت هنگام [تقسيمِ اموال]، خدا را به ياد داشته باش» و سپس شروع به گريستن كرد. سعد گفت: اى ابو عبد اللّه! چه چيزى تو را به گريه مى اندازد؟ گفت: شنيدم كه پيامبر خدا مى فرمايد: «در آخرت، گردنه اى است كه جز سبك باران از آن نمى گذرند» و اين همه اثاث را در پيرامونم مى بينم. پس نگاه كردند و در خانه، جز مَشكى و كاسه آب و آفتابه اى نيافتند.