حدیث دربارهابو موسى اشعرى

مروج الذهبـ في ذِكرِ حَربِ الجَمَلِ ـ: كاتَبَ عَلِيٌّ مِنَ الرَّبَذَةِ أبا موسَى الأَشعَرِيَّ لِيَستَنفِرَ النّاسَ، فَثَبَّطَهُم أبو موسى وقالَ: إنَّما هِيَ فِتنَةٌ، فَنُمِيَ ۱ ذلِكَ إلى عَلِيٍّ، فَوَلّى عَلَى الكوفَةِ قَرَظَةَ بنَ كَعبٍ الأَنصارِيَّ، وكَتَبَ إلى أبي موسى: اِعتَزِل عَمَلَنا يَابنَ الحائِكِ مَذموما مَدحورا، فَما هذا أوِّلُ يَومِنا مِنكَ، وإنَّ لَكَ فينا لَهَناتٍ وهُنَيّاتٍ. ۲

مروج الذهبـ در يادكرد جنگ جمل ـ: على عليه السلام از رَبَذه به ابو موسى اشعرى نامه نوشت تا مردم را بسيج كند؛ امّا ابو موسى آنان را بازداشت و گفت: اين، فتنه اى بيش نيست. خبر اين [نافرمانى او] به على عليه السلام رسيد. پس قرظة بن كعب انصارى را بر كوفه گمارد و به ابو موسى نوشت: «از كارگزارىِ ما، با خوارى و نكوهشْ كناره بگير، ـ اى پسر متكبّر ـ كه اين، نخستين گرفتارى ما از دست تو نيست و تو با ما چيزها و كارهايى خواهى داشت».

۱.نَمَيتُ الحديثَ: أي رفَعتُه وأبلَغتُه (النهاية: ج 5 ص 121 «نما»).

۲.مروج الذهب: ج 2 ص 367 وراجع تاريخ الطبري: ج 4 ص 499 و 500 والكامل في التاريخ: ج 2 ص 349.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر کسانی که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلامـ در توصيف ابو موسى اشعرى ـ: به خدا سوگند، نزد من، او نه امين است و نه خيرخواه، و كسانى كه پيش از من بودند، به خاطر دوستى، او را حاكم و مسلّط بر مردم كردند و من مى خواستم او را بركنار كنم؛ امّا اَشتر از من خواست كه او را برقرار دارم. من هم با وجود ناخشنودى ام از او، بركنارش نكردم و به قصد تغييرش در آينده، تحملّش كردم.

سير أعلام النبلاءـ به نقل از شقيق ـ: با حُذَيفه نشسته بوديم. عبد اللّه و ابو موسى وارد مسجد شدند. حذيفه گفت: يكى از اين دو، منافق است. سپس گفت: شبيه ترينِ مردم به پيامبر خدا از نظر راه و روش و نشان، عبد اللّه است.

شرح نهج البلاغة:روايت شده است كه از عَمّار درباره ابو موسى پرسيدند. گفت: درباره او، گفته دهشتناكى از حذيفه شنيده ام. شنيدم كه مى گفت: «صاحبِ بُرنُس سياه» بُرنُس: كلاه بلند و سياهى بوده است كه زاهدان صدر اسلام، آن را برسر مى نهاده اند (النهاية: ج 1 ص 122). و سپس چهره درهم كشيد. دانستم كه او در شب عَقَبه منظور، شب بازگشت از تبوك است كه گروهى از منافقان، قصد داشتند شتر پيامبر خدا را در بالاى گردنه (عقبه) رَم دهند و حضرت را به قتل برسانند. اين توطئه خنثا شد و حذيفه ـ كه مسئول راندن شتر پيامبر بود ـ برخى از آنان را شناخت. عمّار در اين شب، زمام شتر پيامبر صلى الله عليه و آله را در دست داشت. (ر. ك: إعلام الورى: ج 1 ص 245 و 246 و بحار الأنوار: ج 21 ص 247. (م)). در ميان آن گروه [توطئه گر]بوده است. الاستيعاب: ج 3 ص 104 ش 1657، آمده است: «على عليه السلام او را از حكومت كوفه بركنار كرد و از اين رو، ابو موسى از على عليه السلام دلگير بود تا آن كه حذيفه اين سخن را گفت و من نقل سخن حذيفه را ناپسند مى دارم و خداوند، او را مى آمرزد».

تاريخ دمشقـ به نقل از ابو تِحيى حُكَيّم ـ: با عمّارْ نشسته بوديم كه ابو موسى آمد و گفت: تو با من چه كار دارى؟ مگر من برادرِ [دينى]تو نيستم؟ عمّار گفت: نمى دانم. امّا شنيدم كه پيامبر خدا تو را در شب شتر، يعنى همان شب رَم دادن شتر پيامبر در بازگشت از غزوه تبوك.(م). نفرين كرد. ابو موسى گفت: ايشان براى من آمرزش خواست. عمّار گفت: من نفرين كردن را شاهد بودم؛ امّا آمرزش خواهى را نه.

تاريخ الطبرىـ به نقل از جُوَيرية بن أسماء ـ: ابو موسى بر معاويه وارد شد و با كلاه بلند سياهى بر سر، داخل شد و گفت: سلام بر تو، اى امين خدا! معاويه گفت: و بر تو سلام! پس چون بيرون رفت، معاويه گفت: اين پيرمرد آمده است تا حكومتِ جايى را بدو دهم. به خدا سوگند، حاكمش نمى كنم.

الغاراتـ به نقل از محمّد بن عبد اللّه بن قارب ـ: من نزد معاويه نشسته بودم كه ابو موسى آمد و گفت: سلام بر تو، اى امير مؤمنان! گفت: و بر تو سلام! پس چون رفت، معاويه گفت: به خدا سوگند، اين شخص بر دو نفر هم حكومت نمى يابد تا بميرد.

الطبقات الكبرىـ به نقل از ابو بُرْدَة [بن ابى موسى]ـ: هنگامى كه معاوية بن ابى سفيان زخمى شده بود، بر او وارد شدم. گفت: اى برادر زاده! به اين جا بيا و بنگر. رفتم و ديدم كه عمق زخم، بررسى شده است. گفتم: ناراحت مباش. خطرى برايت ندارد. يزيد بن معاويه داخل شد و معاويه به او گفت: اگر سرپرست برخى از كارهاى مردم شدى، رعايت اين شخص را بكن كه پدرش برادر من (يا دوست من و يا كلمه اى شبيه اين) بود، جز آن كه نظر من در جنگ با نظر او متفاوت بود.