حُجْر بن عَدى

الأغانىـ به نقل از مُجالد بن سعيد همْدانى و صقعب بن زُهَير و فُضَيل بن خديج و حسن بن عُقْبه مرادى. ـ: چون مغيرة بن شعبه، فرماندار كوفه شد، بر منبر مى رفت و على بن ابى طالب عليه السلام و پيروانش را نكوهش مى كرد و به آنان طعنه مى زد و قاتلان عثمان را نفرين مى نمود و براى عثمان، آمرزش مى طلبيد و او را [از انتقادها] مبرّا مى شمرد. حجر بن عدى هم برمى خاست و مى گفت: «اى مؤمنان! هماره به عدالت برخيزيد و براى خدا شهادت دهيد، هر چند به زيان خودتان باشد» . من شهادت مى دهم كه كسى كه نكوهشش مى كنيد، از آن كه مى ستاييدش، به برترى سزاوارتر است، و كسى كه او را مى ستاييد، به نكوهشْ سزاوارتر است تا آن كه بر او عيب مى نهيد. مُغَيره به او مى گفت: «اى حجر، واى بر تو! از اين كار، دست بكش و از خشم سلطان و

الطبقات الكبرىـ در يادكردِ احوال حُجْر بن عَدى ـ: برخى از راويان دانش [تاريخ]گفته اند كه حجر با برادرش هانى بن عدى بر پيامبر صلى الله عليه و آله درآمد و در [نبرد]قادِسيه حاضر بود و او فاتح مَرْجِ عَذراست و سهمش [از بيت المال،] دو هزار و پانصد [درهم]بود. ۲ وى از ياران على بن ابى طالب عليه السلام بود و در جمل و صِفّين، همراه او بود. چون زياد بن ابى سفيان ۳ به عنوان فرماندار به كوفه وارد شد، حجر بن عدى را فراخواند و گفت: مى دانى كه من تو را مى شناسم و من و تو با هم از دوستداران على بن ابى طالب بوديم و اكنون اوضاع، دگرگون شده و ديگر دوستدار على نيستم و به خدا سوگندت مى دهم كه مرا به ريختن از خونت وادار مكنى كه با كوچكترين دستاويز، خونت را مى ريزم.زبانت را نگه دار و در خانه ات بنشين. شيعيان

الأغانى:فرستاده معاويه به حجر و شش نفر از ياران او گفت: ما فرمان يافته ايم تا از شما بخواهيم از على بيزارى بجوييد و او را لعنت كنيد تا اگر اين كار را كرديد، رهايتان سازيم و اگر خوددارى ورزيديد، شما را بكشيم. امير مؤمنانْ [معاويه] مى گويد كه خون شما با شهادت همشهريانتان بر ضدّ شما، حلال است؛ با اين حال، او آن را بخشيده است. پس، از اين مرد (على عليه السلام) بيزارى بجوييد تا آزادتان كند. گفتند: ما چنين نمى كنيم. پس، فرمان داده شد تا بندهايشان را بگشايند و كفن هايشان را بياورند. آنان همه شب را به نماز ايستادند. چون صبح شد، ياران معاويه گفتند: اى گروه! ديشب ديديم كه نماز را طول داديد و نيكو دعا كرديد. پس نظرتان را درباره عثمان به ما بگوييد. گفتند: او نخستين كسى است كه در حكومتش ستم كرد و

الأغانى:حجر به آنان گفت: مرا واگذاريد تا دو ركعت نماز بگزارم؛ زيرا كه ـ به خدا سوگند هيچ گاه وضو نگرفته ام، جز آن كه نماز خوانده ام. پس به او گفتند: نماز بخوان. نمازش را خواند و پس از اتمام نماز گفت: به خدا سوگند، هيچ گاه نمازى به اين كوتاهى نخوانده ام و اگر نمى پنداشتند كه از مرگ مى ترسم، دوست مى داشتم باز هم بخوانم. سپس گفت: بار خدايا! تو فريادرَس ما عليه امّتمان باش؛ چرا كه كوفيانْ عليه ما شهادت دادند و شاميانْ ما را مى كشند. هان! به خدا سوگند، اگر ما را بكشيد، من اوّلين سوار مسلمانم كه در وادى [عَذرا] پا نهاد و نخستين مردى از مسلمانانم كه سگ هاى آن جا بر او پارس كردند. پس هدبة بن فيّاض اَعور، با شمشير به سوى او رفت. حجر، گوشت تنش لرزيد. هدبه گفت: چه شد؟ مى گفتى كه از مرگ نمى