مِقداد بن عمرو
2 حدیث
الأمالي للطوسي عن عبد الرحمن بن جندب عن أبيه:لَمّا بويِعَ عُثمانُ سَمِعتُ المِقدادَ بنَ الأَسوَدِ الكِندِيَّ يَقولُ لِعَبدِ الرَّحمنِ بنِ عَوفٍ: وَاللّهِ يا عَبدَ الرَّحمنِ، ما رَأَيتُ مِثلَ ما اُتِيَ إلى أهلِ هذَا البَيتِ بَعدَ نَبِيِّهِم.
فَقالَ لَهُ عَبدُ الرَّحمنِ: وما أنتَ وذاكَ يا مِقدادُ؟
قالَ: إنّي وَاللّهِ اُحِبُّهُم لِحُبِّ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، ويَعتريني وَاللّهِ وَجدٌ لا أبُثُّهُ بَثَّةً، لَتَشَرَّفَ قُرَيشٌ عَلَى النّاسِ بِشَرَفِهِم، وَاجتِماعِهِم عَلى نَزعِ سُلطانِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله مِن أيديهِم.
فَقالَ لَهُ عَبدُ الرَّحمنِ: وَيحَكَ! وَاللّهِ لَقَدِ اجتَهَدتُ نَفسي لَكُم.
فَقالَ لَهُ المِقدادُ: وَاللّهِ لَقَد تَركَتَ رَجُلاً مِنَ الَّذينَ
الأمالى، طوسىـ به نقل از عبد الرحمان بن جُندَب، از پدرش ـ: چون با عثمان بيعت شد، شنيدم كه مقداد بن اَسوَد كِنْدى به عبد الرحمان بن عَوف مى گويد: اى عبد الرحمان! به خدا سوگند، نديدم كه با اهل بيت پيامبرى پس از او چنين كنند كه با اين خاندان كردند.
عبد الرحمان گفت: اى مقداد! چه ارتباطى با تو دارند؟
گفت: به خدا سوگند، من آنها را به خاطر محبّتم به پيامبر خدا، دوست دارم و به خدا سوگند، چنان بغض و اندوهْ مرا فرا مى گيرد كه كوچك ترين گشايشى نمى يابم، از آن رو كه قريش، خود را به سبب [وابستگى به]شرافت آنها، از ساير مردم، برتر ديدند و با اين حال، همگى بر بيرون كشيدن قدرت پيامبر خدا از دست اينان، اتّفاق كردند.
عبد الرحمان گفت: واى بر تو! به خدا سوگند، همه توانم را براى شما به كار بردم. ۲
مقداد
تاريخ اليعقوبيـ في ذِكرِ أحداثِ ما بَعدَ استِخلافِ عُثمانَ ـ: مالَ قَومٌ مَعَ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ، وتَحامَلوا فِي القَولِ عَلى عُثمانَ.
فَرَوى بَعضُهُم قالَ: دَخَلتُ مَسجِدَ رَسولِ اللّهِ، فَرَأَيتُ رَجُلاً جاثِياً عَلى رُكبَتَيهِ يَتَلَهَّفُ تَلَهُّفَ مَن كَأَنَّ الدُّنيا كانَت لَهُ فَسُلِبَها، وهُوَ يَقولُ: واعَجَباً لِقُرَيشٍ! ودَفعِهِم هذَا الأَمرَ عَن أهلِ بَيتِ نَبِيِّهِم، وفيهِم أوَّلُ المُؤمِنينَ، وَابنُ عَمِّ رَسولِ اللّهِ أعلَمُ النّاسِ وأفقَهُهُم في دينِ اللّهِ، وأعظَمُهُم غَناءً فِي الإِسلامِ، وأبصَرُهُم بِالطَّريقِ، وأهداهُم لِلصِّراطِ المُستَقيمِ.
وَاللّهِ لَقَد زَوَوها عَنِ الهادي المُهتَدي الطّاهِرِ النَّقِيِّ، وما أرادوا إصلاحاً لِلاُمَّةِ ولا صَواباً فِي المَذهَبِ،
تاريخ اليعقوبىـ در يادكردِ بدعت هاى روزگار خلافت عثمان ـ: گروهى به على بن ابى طالب متمايل شدند و زبان به اعتراض بر عثمان گشودند.
يكى از آنان روايت كرده و گفته است: به مسجد پيامبر خدا وارد شدم. ديدم مردى زانو زده و چنان آه مى كشد كه گويى دنيا از آنِ او بوده و از دستش رُبوده اند و چنين مى گفت: شگفتا از قريش و دور كردن اين خلافت از خاندان پيامبرشان، در حالى كه در ميان اين خاندان، نخستين مؤمن و پسر عموى پيامبر خداست، كه داناترين مردم و آگاه ترينِ ايشان به دين خدا و پُر بهره ترين آنان از اسلام و بيناترينِ آنان به راه و بهترين راهنما به راه راست است.
به خدا سوگند، خلافت را از رهنماى رهيافته و پاك و پاكيزه، دور داشتند و قصد اصلاح امّت و يا [پيمودن]راه درست مذهب را نداشتند؛ بلكه دنيا را بر
۱.تاريخ اليعقوبي: ج 2 ص 163.