رُشَيد هَجَرى

الأمالى، طوسىـ به نقل از دختر رُشَيد هَجَرى ـ: پدرم گفت: محبوب من، امير مؤمنان، به من فرمود: «اى رشيد! چگونه صبر مى كنى آن گاه كه فرزندْ خوانده بنى اميّه در پىِ تو فرستد و دست و پا و زبانت را ببُرَد؟». گفتم: اى امير مؤمنان! آيا پايان آن، بهشت است؟ گفت: «آرى، اى رشيد! و تو در دنيا و آخرت با من خواهى بود». به خدا سوگند، مدّت زمانى نگذشته بود كه آن حرامزاده، زياد بن اَبيهْ، در پى او فرستاد و او را به بيزارى جستن از امير مؤمنان فراخواند؛ امّا رشيد، از اين كار خوددارى ورزيد. زياد به او گفت: سروَرت به تو گفته است كه چگونه مى ميرى؟ گفت: دوست من ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ به من خبر داده است كه تو مرا به بيزارى جُستن از او فرا مى خوانى، امّا من بيزارى نمى جويم. تو هم مرا پيش مى اندازى و