زِرّ بن حُبَيش
1 حدیث
الإرشاد عن زياد بن النّضر الحارثي:كُنتُ عِندَ زِيادٍ إذ اُتِيَ بِرُشَيدٍ الهَجَرِيِّ، فَقالَ لَهُ زِيادٌ: ما قالَ لَكَ صاحِبُكُ ـ يعَني عَلِيّا عليه السلام ـ إنّا فاعِلونَ بِكَ؟ قالَ: تَقطَعون يَدَيَّ ورِجلَيَّ وتَصلُبونَني. فَقالَ زِيادٌ: أمَ وَاللّهِ لَاُكَذِّبَنَّ حَديثَهُ، خَلّو سَبيلَهُ.
فَلَمّا أرادَ أن يَخرُجَ قالَ زِيادٌ: وَاللّهِ ما نَجِدُ لَهُ شَيئا شَرّا مِمّا قالَ صاحِبُهُ، اِقطَعوا يَدَيهِ ورِجلَيهِ وَاصلُبوهُ.
فَقالَ رُشَيدٌ: هَيهاتَ، قَد بَقِيَ لي عِندَكُم شَيءٌ أخبَرَني بِهِ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام. قالَ زِيادٌ: اِقطَعوا لِسانَهُ. فَقالَ رُشَيدٌ: الآنَ وَاللّهِ جاءَ تَصديقُ خَبَرِ أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام. ۱
الإرشادـ به نقل از زياد بن نَضْر حارثى ـ: نزد زياد بودم كه رُشَيد هَجَرى را آوردند. زياد به او گفت: سرورت (يعنى على عليه السلام) به تو گفته است كه ما با تو چه مى كنيم؟
گفت: دست و پايم را مى بُريد و به دارم مى كشيد.
زياد گفت: به خدا سوگند، كارى مى كنم كه سخنش دروغ درآيد. آزادش بگذاريد.
و چون رشيد خواست بيرون برود، زياد گفت: به خدا سوگند، كارى بدتر از آنچه سرورش خبر داده، نمى توانيم بر سرش بياوريم. دست و پايش را ببُريد و به دارش كشيد.
رشيد گفت: چنين مباد! هنوز كار ديگرى از شما مانده كه امير مؤمنان، خبرش را به من داده [و هنوز نكرده ايد].
زياد گفت: زبانش را ببُريد.
رشيد گفت: به خدا سوگند، اكنون [سببِ] تصديق خبر امير مؤمنان، فرا رسيد.
۱.الإرشاد: ج 1 ص 325، إعلام الورى: ج 2 ص 343؛ شرح نهج البلاغة: ج 2 ص 294 وراجع رجال الكشّي: ج 1 ص 290 الرقم 131 والاختصاص: ص 78.