نُعمان بن عَجْلان

رجال الكشّىـ به نقل از سُدَير، از پدرش ابوحُكَيم ـ: ما هفت نفر خرمافروش، گِرد هم آمديم و آماده بردن جنازه ميثم شديم. پس شبْ هنگام، نزد پيكرش آمديم و در همان حال كه نگهبانان، مراقبت مى كردند و آتشى برافروخته بودند كه ميان ما و آنها حائل شده بود، او را با چوبه دارش برديم تا به چشمه پُر آبى در محلّه مراد رسيديم و در آن جا دفنش كرديم و چوبه دارش را در خرابه اى در همان محلّه پرتاب كرديم و صبح هنگام، عبيد اللّه، سوارانى را روانه كرد؛ امّا چيزى نيافتند.

الإصابةـ به نقل از مُبَرَّد ـ: على بن ابى طالب عليه السلام نعمان را بر حكومت بحرين گمارد و او به هر شخصى كه از بنى زريق نزد او مى آمد، چيزى مى بخشيد. شاعر درباره او سرود: فتنه اى مى بينم كه مردم را به خود، سرگرم مى كند رُبودن مال به وسيله زريق، چون ربودن روباه. بى گمان مى دانيد كه پسر عَجْلان غارتگرانه، مال خدا را نابود مى كند.