شهرى كه از دشنامگويى به او خوددارى ورزيد
1 حدیث
معجم البلدانـ في وَصفِ مَدينَةِ سِجِستانَ ـ: قالَ الرَّهنِيُّ: وأجَلُّ مِن هذَا كُلِّهِ أنَّهُ لُعِنَ عَلِيُّ بنُ أبي طالِبٍ رضى الله عنهعَلى مَنابِرِ الشَّرقِ وَالغَربِ ولَم يُلعَن عَلى مِنبَرِها إلّا مَرَّةً، وَامتَنَعوا عَلى بَني اُمَيَّةَ حَتّى زادوا في عَهدِهِم ألاّ يُلعَنَ عَلى مِنبَرِهِم أحَدٌ، ولا يَصطادوا في بَلَدِهِم قُنفُذا ولا سُلحَفاةً، وأيُّ شَرَفٍ أعظَمُ مِنِ امِتناعِهِم مِن لَعنِ أخي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلى مِنبَرِهِم وهُوَ يُلعَنُ عَلى مَنابِرِ الحَرَمَينِ مَكَّةَ وَالمَدينَةِ!! ۱
معجم البلدانـ در توصيف شهر سِجِستان ۲ ـ: رُهَنى گفت: از همه مهم تر، اين كه على بن ابى طالب عليه السلام بر همه منبرهاى شرق و غرب، مورد لعن قرار گرفت و بر منبر اين شهر، جز يك بار، لعن نشد.] مردم اين شهر] به خواست بنى اميّه پاسخ ندادند و در پيمانشان [با حاكمان اموى، اين شرط را] افزودند كه در منبر آنان، هيچ كس لعن نشود و در شهرشان، جوجه تيغى و لاك پشتْ شكار نكنند. كدامين بزرگوارى، عظيم تر از خوددارى آنان از لعن برادر پيامبر خدا بر منبرشان است، در حالى كه بر منبر حرمين (مكّه و مدينه) لعن مى شد؟