حدیث دربارهخوددارى مردم از دشنامگويى به او

الأذكياء:قامَتِ الخُطَباءُ إلَى المُغيرَةِ بنِ شُعبَةَ بِالكوفَةِ، فَقامَ صَعصَعَةُ بنُ صوحان فَتَكَلَّمَ، فَقالَ المُغيرَةُ: أرجِئوهُ ۱ فَأقيموهُ عَلَى المِصطَبَّةِ فَليَلعَن عَلِيّا. فَقالَ: لَعَنَ اللّهُ مَن لَعَنَ اللّهَ ولَعَنَ عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ. فَأَخبَروهُ بِذلِكَ، فَقالَ: اُقسِمُ بِاللّهِ لَتُعيدُنَّهُ. فَخَرجَ فَقالَ: إنَّ هذَا يَأبى إلّا عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ فَالعَنوهُ لَعَنَهُ اللّهُ. فَقالَ المُغيرَةُ: أخرِجوهُ أخرَجَ اللّهُ نَفسَهُ. ۲
الأذكياء:در كوفه، سخنرانان، نزد مغيرة بن شعبه رفتند و صعصعة بن صُوحان برخاست و سخن گفت. مغيره گفت: نگهش داريد و او را وا داريد تا روى سَكّو برود و على را لعن كند. صعصعه گفت: خدا لعنت كند كسى را كه خدا را لعنت مى كند و نيز على بن ابى طالب را! اين كلام را به مغيرة بن شعبه رساندند. گفت: سوگند به خدا كه بايد دوباره بگويى! صعصعه بار ديگر بر منبر رفت و گفت: اين مرد، جز لعن على بن ابى طالب را نمى خواهد. پس، او را لعن كنيد كه خدا لعنتش كند! مغيره گفت: بيرونش كنيد. خداوند، جانش را بگيرد!
۱.أرجَأتُه: أخَّرته (المصباح المنير: ص 221 «رجأ»).
۲.الأذكياء: ص 159.

احادیث دیگر این موضوع

۷
رجال الكشّىـ به نقل از عاصم بن ابى نَجود، از كسى كه شاهد ماجرا بود ـ: هنگامى كه معاويه به كوفه آمد، گروهى از ياران على عليه السلام بر وى وارد شدند. حسن عليه السلام براى گروهى از آنان با ذكر نام و نام پدرشان، امان گرفته بود و صَعصعه يكى از آنان بود. وقتى صعصعه وارد شد، معاويه به وى گفت: بدان كه سوگند به خدا، من دوست نداشتم كه تو در امان من داخل شوى! صعصعه پاسخ داد: سوگند به خدا، من هم دوست ندارم كه تو را با اين عنوان (امير مؤمنان) صدا كنم. آن گاه به خلافت، بر معاويه سلام كرد. معاويه به وى گفت: اگر راست مى گويى، به منبر برو و على را لعن كن. وى بالاى منبر رفت و خداوند را سپاس و ثنا گفت و افزود: اى مردم! من از پيش كسى مى آيم كه شرّش را پيش داشته و خيرش را پس زده است. او به من فرمان داده است كه على را لعن كنم. پس، لعنش كنيد كه خدا لعنش كند! همه مردم، صدا به «آمين»، بلند كردند. وقتى صعصعه به سوى معاويه برگشت، سخن خود را براى وى نقل كرد. معاويه گفت: نه، به خدا سوگند، تو با اين كلام، جز لعن مرا قصد نكردى. برگرد و نامش را به زبان بياور. صعصعه برگشت و بالاى منبر رفت و گفت: اى مردم! امير مؤمنان به من فرمان داده است كه على بن ابى طالب را لعن كنم. پس، هر كه على بن ابى طالب را لعن مى كند، شما هم لعنش كنيد! مردم، فرياد زدند: آمين! وقتى معاويه خبردار شد، گفت: نه، به خدا سوگند، او جز مرا قصد نكرده است. وى را بيرون كنيد و هرگز با من در يك شهر، سكونت نكند. سپس او را بيرون كردند.
العقد الفريدـ به نقل از ابو حُباب كِنْدى، از پدرش ـ: معاوية بن ابى سفيان نشسته بود و در پيشش بزرگانى چند، نشسته بودند. مردى از شاميانْ وارد شد و به سخنرانى ايستاد. پايان سخن او، لعن على عليه السلام بود. مردم، سر به زير انداختند و احنف، زبان به سخن گشود و [به معاويه] گفت: اى امير مؤمنان! اين مردى كه هم اكنون آن سخن را گفت، اگر مى دانست كه خشنودى تو در لعن پيامبران است، آنان را نيز لعن مى كرد. از خدا بترس و على را رها كن كه او به لقاى پروردگارش پيوسته و در قبرش تنها خفته و با اعمالش محشور گشته است. سوگند به خدا، [طبق آنچه ما مى دانيم،] او در پيش قدم شدن [در جنگ]، مبرّز بود و اخلاقش پاك، خوش باطن و پُرگرفتارى بود. معاويه گفت: اى اَحنف! خار در چشم، ديده فرو بستى و غير از آنچه ديده اى، به زبان آوردى. سوگند به خدا كه به منبر مى روى و از روى ميل و يا بى ميلى، او را لعن مى كنى! احنف گفت: اى امير مؤمنان! اگر مرا معذور دارى، برايت بهتر است؛ ولى اگر مرا به لعن على مجبور كنى، هرگز لب هايم به آن گشوده نخواهد شد. معاويه گفت: برخيز و به منبر برو. احنف گفت: بدان! سوگند به خدا كه در اين صورت، در كلام و عمل، در حقّ تو انصاف به كار خواهم برد. معاويه گفت: چنانچه در حقّ من انصاف به خرج دهى، چه خواهى گفت؟ احنف گفت: بالاى منبر خواهم رفت و خداوند را به كلامى كه در شأن اوست، سپاس خواهم گفت و بر پيامبرش درود خواهم فرستاد. آن گاه خواهم گفت: اى مردم! امير مؤمنان، معاويه، به من فرمان داده است كه على را لعن كنم. على و معاويه با هم اختلاف كردند و عليه هم جنگيدند و هر يك ادّعا كردند كه بر او و گروهش ستم شده است. پس، اى مردم! هر گاه دعا كردم، شما آمين بگوييد. خدا رحمتتان كند! آن گاه خواهم گفت: خداوندا! تو و فرشتگان و پيامبرانت و همه خلقَت بر تجاوزگرِ آن دو به ديگرى، لعنت بفرستيد و گروه تجاوزگر را لعن كنيد. خداوندا! آنان را بسيار لعن نما! خدا، رحمتتان كند! آمين بگوييد. اى معاويه! بر اين گفته هايم نه مى افزايم؛ نه يك كلمه از آن كم مى كنم، برخى روايت كرده اند كه گفت: حرفى بر آن نمى افزايم و حرفى از آن، كم نمى كنم. اگر چه كشته شوم. معاويه گفت: در اين صورت، تو را معذور مى داريم، اى ابو بَحر!