حدیث دربارهخوددارى مردم از دشنامگويى به او
الأذكياء:قامَتِ الخُطَباءُ إلَى المُغيرَةِ بنِ شُعبَةَ بِالكوفَةِ، فَقامَ صَعصَعَةُ بنُ صوحان فَتَكَلَّمَ، فَقالَ المُغيرَةُ: أرجِئوهُ ۱ فَأقيموهُ عَلَى المِصطَبَّةِ فَليَلعَن عَلِيّا.
فَقالَ: لَعَنَ اللّهُ مَن لَعَنَ اللّهَ ولَعَنَ عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ. فَأَخبَروهُ بِذلِكَ، فَقالَ: اُقسِمُ بِاللّهِ لَتُعيدُنَّهُ. فَخَرجَ فَقالَ: إنَّ هذَا يَأبى إلّا عَلِيَّ بنَ أبي طالِبٍ فَالعَنوهُ لَعَنَهُ اللّهُ. فَقالَ المُغيرَةُ: أخرِجوهُ أخرَجَ اللّهُ نَفسَهُ. ۲
الأذكياء:در كوفه، سخنرانان، نزد مغيرة بن شعبه رفتند و صعصعة بن صُوحان برخاست و سخن گفت.
مغيره گفت: نگهش داريد و او را وا داريد تا روى سَكّو برود و على را لعن كند.
صعصعه گفت: خدا لعنت كند كسى را كه خدا را لعنت مى كند و نيز على بن ابى طالب را!
اين كلام را به مغيرة بن شعبه رساندند. گفت: سوگند به خدا كه بايد دوباره بگويى!
صعصعه بار ديگر بر منبر رفت و گفت: اين مرد، جز لعن على بن ابى طالب را نمى خواهد. پس، او را لعن كنيد كه خدا لعنتش كند!
مغيره گفت: بيرونش كنيد. خداوند، جانش را بگيرد!