حدیث دربارهباهله

وقعة صفّين عن ليث بن سليم:دَعا عَلِيٌّ باهِلَةَ فَقَالَ: يا مَعشَرَ باهِلَةَ! اُشهِدُ اللّهَ أنَّكُم تُبغِضوني وأُبغِضُكُم، فَخُذوا عَطاءَكُم واخرُجوا إلَى الدَّيلَمِ. وكانوا قَد كَرِهوا أن يَخرُجوا مَعَهُ إلى صِفّينَ. ۱
وقعة صِفّينـ به نقل از ليث بن سُلَيم ـ: على عليه السلام قبيله باهله را فرا خواند و فرمود: «اى جمع باهله! خداوند را گواه مى گيرم كه شما مرا دشمن مى داريد و من هم شما را دشمن مى دارم.سهم خود را بگيريد و به سمت ديلم برويد». آنان از اين كه همراه وى به صفّين بروند، ناراضى بودند.
۱.
وقعة صفّين: ص 116.

احادیث دیگر این موضوع

۳
تاريخ بغدادـ به نقل از ابو محمّد سعيد بن سَلَم بن قُتَيبه باهلى ـ: به قصد حج، به راه افتادم و همراه من، سراپرده ها و كجاوه هاى بسيار بود. به باديه رسيدم، در حالى كه من بر پشت الاغم سوار و جلودار قافله بودم. باديه نشينى را ديدم كه در جلوى خيمه اش چمباتمه زده بود و با نگاهش كاروان را دنبال مى كرد. به وى سلام كردم. گفت: اين سراپرده ها و كجاوه ها از آنِ كيست؟ گفتم: از آنِ مردى باهلى. گفت: سوگند به خدا كه فكر نمى كنم خداوند به فردى باهلى، چنين ببخشد. وقتى تحقير او را نسبت به باهلى ها ديدم، نزديكش رفتم و گفتم: اى باديه نشين! دوست دارى كه اين سراپرده ها و كجاوه ها از آنِ تو باشد و تو مردى باهلى باشى؟ گفت: خدا نكند! گفتم: دوست دارى كه امير مؤمنان باشى و در عين حال، مردى باهلى باشى؟ گفت: خدا نكند! گفتم: دوست دارى كه باهلى باشى و اهل بهشت باشى؟ گفت: به يك شرط. گفتم: به چه شرط؟ پاسخ داد: به شرط اين كه بهشتيان نفهمند كه من باهلى هستم. همراهم يك كيسه درهم بود. آن را به وى دادم. آن را گرفت و گفت: نياز من، برآورده شد. وقتى آن [كيسه] را به خود چسباند، گفتم: من مردى باهلى هستم. كيسه را به سويم پرت كرد و گفت: به آن، نياز ندارم. گفتم: اى بينوا! بردار. خودت گفتى كه نيازمند هستى. گفت: دوست ندارم كه خدا را، در حالى ببينم كه شخصى باهلى بر من منّت داشته باشد. پيش مأمون آمدم و داستان باديه نشين را نقل كردم. آن قدر خنديد كه به پشت افتاد. به من گفت: اى ابو محمّد! چقدر شكيبايى! آن گاه، صدهزار دِرهم جايزه به من داد.