حدیث دربارهقريش

عنه عليه السلام:اللّهُمَّ اجزِ قُرَيشا عَنِّي الجَوازي؛ فَقَد قَطَعَت رَحِمي، ودَفَعَتَني عَن حَقّي، وأغرَت بي سُفَهاءَ النّاسِ، وخاطَرَت بِدَمي. ۱
امام على عليه السلام:خداوندا! قريش را از طرف من مجازات كن! آنان پيوند خويشاوندى ام را بريدند، مرا از حقّم محروم ساختند، كم خِردان را بر من جَرى ساختند و جان مرا به خطر انداختند.
۱.الجمل: ص 124، الغارات: ج 2 ص 431 عن زيد بن وهب وفيه إلى «حقّي» وراجع الإمامة والسياسة: ج 1 ص 75.

احادیث دیگر این موضوع

۷
امام على عليه السلامـ در نامه اى به برادرش عقيل ـ: قريش را در تاختنشان در گم راهى و جولانشان در دشمنى و افسار گسيختگى شان در سرگردانى رها كن، كه آنان بر جنگ با من گرد آمده اند، همان گونه كه پيش از من، بر جنگ با پيامبر خدا گرد آمده بودند. خداوند، قريش را از طرف من مجازات كند! آنان پيوند خويشاوندى ام را بُريدند و حاكميّت پسر مادرم را از من گرفتند. ابن ابى الحديد مى گويد: كلام على عليه السلام كه: «قريش را در تاختنشان در گم راهى و جولانشان در دشمنى و افسار گسيختگى شان در سرگردانى رها كن» تا آن جا كه فرمود: «بر جنگ با پيامبر خدا گرد آمده بودند»، سخن درستى است؛ چرا كه از روزى كه با على عليه السلام بيعت شد، قريش به خاطر بغض، حسد و كينه اش نسبت به وى، بر جنگ با او گرد آمدند و همه، دست به دست هم، به مخالفت و جنگ با وى پرداختند، همان گونه كه در آغاز اسلام با پيامبر خدا چنين كردند؛ و [از اين لحاظ،] هيچ فرقى بين وى و پيامبر خدا نبود، جز آن كه خداوندْ پيامبر خدا را از كشته شدن، نگه داشت و او به مرگ طبيعى درگذشت؛ ولى بر على عليه السلام شخصى كمين كرد و وى را كشت. [امّا ادامه] كلام او كه مى گويد: خداوند، قريش را از طرف من مجازات كند! آنان، پيوند خويشاوندى ام را بُريدند و حاكميّت پسر مادرم را از من گرفتند»، جمله نخست آن، در شكل مَثَل به كار مى رود، [بدين صورت كه] به كسى كه به تو بدى كرده است، نفرين مى كنى و مى گويى: «خداوند، تو را از طرف من مجازات كند!». همچنان كه گفته مى شود: «جزاه اللّه بما صنع؛ خداوند، او را به خاطر آنچه انجام داده، جزا دهد» و «جازاه اللّه بما صنع؛ خداوند، به خاطر آنچه انجام داده، با وى برخورد كند». مصدر اوّلى «جزاء» است و مصدر دومى «مجازاة». كلمه «جوازى»، جمع «جازيَة» است؛ مثل: «جوارى» كه جمع «جاريَة» است. گويى [على عليه السلام در اين قسمت از كلامش] فرموده است: قريش به خاطر هر چه بدى، تُندى، مصيبت و سختى كه در حقّ من روا داشته است، جزا ببيند! يعنى خداوند، همه اين بدبختى ها را جزاى قريش ـ به خاطر آنچه عليه من انجام داده است ـ قرار دهد! [و امّا جمله:] «حكومت پسر مادرم». [«سلطان»]يعنى «حاكميّت»؛ و [مقصود از]پسر مادرش، پيامبر خداست؛ چون آن دو، پسران فاطمه (دختر عمرو بن عمران بن عائذ بن مخزوم) مادر عبد اللّه و ابو طالب عليهماالسلام هستند. [امام عليه السلام] نفرمود: «حاكميّت پسر پدرم»؛ چون برادران ابو طالب در رسيدن نسبشان به عبد المطّلب با وى شريك بودند.