حدیث دربارهديدن خضر

الإمام الجواد عن آبائه عليهم السلام:أقبَلَ أميرُ المُؤمِنينَ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِ ذاتَ يَومٍ ومَعَهُ الحَسَنُ بنُ عَلِيٍّ وسَلمانُ الفارِسِيُّ، وأميرُ المُؤمِنينَ مُتَّكِئٌ عَلى يَدِ سَلمانَ رضى الله عنه، فَدَخَلَ المَسجِدَ الحَرامَ فَجَلَسَ، إذ أقبَلَ رَجُلٌ حَسَنُ الهَيئَةِ وَاللِّباسِ، فَسَلَّمَ عَلى أميرِ المُؤمِنينَ وجَلَسَ بَينَ يَدَيهِ وقالَ: يا أميرَ المُؤمِنينَ، أسأَلُكَ عَن ثَلاثِ مَسائِلَ. ثُمَّ قامَ فَمَضى، فَقالَ أميرُ المُؤمِنينَ لِلحَسَنِ عليهماالسلام: يا أبا مُحَمَّدٍ، اتَّبِعهُ فَانظُر أينَ يَقصُدُ. قالَ: فَخَرَجتُ في أثَرِهِ، فَما كانَ إلّا أن وَضَعَ رِجلَهُ خارِجَ المَسجِدِ حَتّى ما دَرَيتُ أينَ أخَذَ مِنَ الأَرضِ! فَرَجَعتُ إلى أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام فَأَعلَمتُهُ، فَقالَ: يا أبا مُحَمَّدٍ، تَعرِفُهُ؟ قُلتُ: لا، وَاللّهُ ورَسولُهُ وأميرُ المُؤمِنينَ أعلَمُ، فَقالَ: هُوَ الخِضرُ عليه السلام. ۱

امام جواد عليه السلامـ به نقل از پدرانش عليهم السلام ـ: روزى، امير مؤمنان همراه با حسن بن على عليهماالسلامو سلمان فارسى، در حالى كه بر دست سلمان ـ كه خداوند از او خشنود باد ـ تكيه كرده بود، وارد مسجد الحرام شد و نشست. مردى خوش قيافه و خوش لباس، وارد شد و بر امير مؤمنان، سلام كرد و در مقابل وى نشست و گفت: اى امير مؤمنان! سه مسئله از تو مى پرسم. آن گاه [، چون پاسخ گرفت]، برخاست و رفت. امير مؤمنان به حسن عليه السلام فرمود: «اى ابو محمّد! به دنبالش برو و ببين كجا مى رود». امام حسن عليه السلام گفت: در پى اش به راه افتادم. همين كه پايش را بيرون مسجد گذاشت، ناپديد شد و نفهميدم كه به كجاى زمين رفت. به سوى امير مؤمنان برگشتم و به وى خبر دادم. [على عليه السلام] فرمود: «ابو محمّد! آيا او را مى شناسى؟». گفتم: نه. خدا و پيامبر او و امير مؤمنان، آگاه ترند. فرمود: «او خضر عليه السلام بود».

۱.الغيبة للنعماني: ص 58 ح 2، الاحتجاج: ج 2 ص 9 ح 148 كلاهما عن داوود بن القاسم الجعفري، بحار الأنوار: ج 36 ص 414 ح 1.

کلیدواژه‌ها امامت 2 امامت خاصه امام علی علیه السلام فضایل امام علی از زبان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گوناگون دیدن خضر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:شبى براى طواف رفته بودم كه ناگهان، مردى را ديدم كه بر پرده كعبه چنگ انداخته، مى گويد: «اى آن كه هيچ شنيدنى، او را از شنيدن ديگر باز نمى دارد! اى آن كه درخواست ها او را به اشتباه نمى افكنند! اى آن كه اصرار (پافشارى) اصرارگران و درخواست طلب كنندگان، رنجَش نمى دهد! به من خنكى گذشت و شيرينى رحمتت را روزى فرما». به وى گفتم: اى مرد! آنچه را گفتى، برايم تكرار كن. در پاسخم گفت: «آيا آن را شنيدى؟». گفتم: آرى. به من گفت: «سوگند به آن كه جان خضر در دست اوست، هيچ بنده اى اين كلمات را در پسِ هر نماز واجب نمى گويد، مگر آن كه خداوند عز و جل گناهان او را مى بخشد، گر چه به مقدار كف درياها، ريگ بيابان ها، برگ درختان، و يا شمار ستارگان باشد. خداوند، آنها را براى او مى بخشد». او خضر عليه السلام بود.

امام على عليه السلام:شب قبل از بدر، خضر عليه السلام را در خواب ديدم. به وى گفتم: چيزى به من ياد بده كه با آن بر دشمنان، پيروز گردم. گفت: «بگو: يا هو، يا من لا هو إلّا هو؛ اى او! اى كسى كه جز او خدايى نيست!». وقتى بيدار شدم، آن را براى پيامبر خدا نقل كردم. فرمود: «اى على! اسم اعظم به تو ياد داده شده است». و آن ذكر، در روز بدر، همواره بر زبانم جارى بود.

امام رضا عليه السلام:هنگامى كه پيامبر خدا درگذشت، خضر عليه السلام آمد و جلوى در ايستاد. على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام در خانه بودند و پيامبر خدا در لباسش پيچيده شده بود. خضر عليه السلام گفت: «درود بر شما، اى خاندان محمّد! هر جانى چشنده مرگ است. اجر شما در روز قيامت، داده خواهد شد. خدا را در پى هر درگذشته اى جانشينى است. هر مصيبتى را تسلّايى و هر فوت شده اى را عوضى است. بر خداوند عز و جل توكّل كنيد و به او اعتماد نماييد. من براى خود و شما از خدا طلب آمرزش مى كنم». امير مؤمنان فرمود: «اين، برادرم خضر است. آمده است تا درگذشت پيامبرتان را به شما تسليت بگويد».

التوحيدـ به نقل از اصبغ بن نُباته ـ: هنگامى كه على عليه السلام بر كرسى خلافت نشست و مردم با او بيعت كردند، به مسجد آمد. بالاى منبر رفت. و آن گاه فرمود: «اى مردم! پيش از آن كه مرا از دست بدهيد، از من بپرسيد». مردى از پايين مسجد، در حالى كه به عصايش تكيه كرده بود، برخاست و از ميان مردم گذشت تا به او نزديك شد و گفت: اى امير مؤمنان! مرا به كارى راهنمايى كن كه چنانچه آن را انجام دادم، خداوند عز و جل مرا از دوزخ، نجات دهد. [على عليه السلام] به وى فرمود: «اى مرد! بشنو، بفهم و بِدان يقين كن. دنيا بر سه چيزْ استوار است: به دانشور سخنورى كه به دانشش عمل مى كند؛ به ثروتمندى كه در بخشش مالش به مسلمانان بخل نمى ورزد؛ و به فقيرِ شكيبا. هر گاه دانشور، دانش خويش را كتمان كند و ثروتمند، بخل بورزد و فقير، شكيبايى نكند، عذاب و هلاكت، در خواهد آمد و در اين هنگام، عارفان (خداشناسان) خواهند فهميد كه دنيا به آغاز خود برگشته است؛ يعنى پس از ايمان، به كفر گراييده است. اى پرسشگر! فراوانى مسجدها و جماعت مردمى كه پيكرهايشان جمع و دل هايشان پراكنده است، تو را فريب ندهد! اى پرسشگر! مردم، سه گروه اند: زاهد، شيفته و شكيبا. امّا زاهد، به چيزى از دنيا كه به وى دست آورده، شادمان نمى گردد و بر چيزى از دنيا كه از دست داده، غمگين نمى شود. و امّا شكيبا، دنيا را به دل، آرزو مى كند و هنگامى كه چيزى از آن را فرا چنگ آورْد، دل از آن مى كَنَد؛ چون از پايان بد آن، آگاهى دارد. و امّا شيفته، باكَش نيست كه دنيا را از حلال به دست آورده است يا از حرام». [مرد] به وى گفت: اى امير مؤمنان! در آن زمان، نشان مؤمن چيست؟ [على عليه السلام] فرمود: «به هر وظيفه اى كه خداوند بر او واجب گردانيده است، مى نگرد و آن را پيروى مى كند و به آنچه خداوند عز و جل خوش نمى دارد، مى نگرد و از آن بيزارى مى جويد، گر چه دوستى نزديك باشد». [مرد] گفت: به خدا سوگند، راست گفتى، اى امير مؤمنان! آن گاه، غايب شد و او را نديديم و مردم در پى اش گشتند؛ ولى وى را نيافتند. على عليه السلام بر بالاى منبر، لبخندى زد و گفت: «شما را چه شده است؟ اين، برادرم خضر بود».