حدیث دربارهپادشاهى بنى اميّه و نابودى آن

عنه عليه السلام:فَاُقسِمُ بِاللّهِ الَّذي فَلَقَ الحَبَّةَ وبَرأَ النَّسَمَةَ، لَتنتَحِرُنَّ عَلَيها يا بَني اُمَيَّةَ، ولَتَعرِفُنَّها في أيدي غَيرِكُم ودارِ عَدُوِّكُم عَمّا قَليلٍ، ولَيَعلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعدَ حينٍ. ۱
امام على عليه السلام:به خدايى كه دانه را شكافت و انسان را آفريد، سوگند ـ اى بنى اميّه ـ، كه براى دنيا (قدرت)، كشته خواهيد شد و در اندكْ زمانى آن را در دست ديگران ودر خانه دشمنانتان خواهيد ديد و پس از مدّتى اندك، [ديگران نيز]خبر آن را خواهندفهميد.
۱.الإرشاد: ج 1 ص 276.

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام على عليه السلامـ در سخنرانى خود در مدينه ـ: اينان (پيروان من)، چون تكّه هاى ابر پراكنده پاييزى، براى بدترين روز بنى اميّه گرد خواهند آمد. خداوند، بين آنها پيوند برقرار خواهد كرد و چون انبوهىِ ابرها انبوهشان خواهد ساخت. آن گاه، راه هايى باز خواهد كرد كه چون سيل ويرانگر بين دو باغستان كه خداوند [براى جارى ساختن آن]، موشى را مأمور ساخت [تا سدّ را سوراخ كند] و هيچ تپّه و كوه استوارى راهش را نسبت، از خيزشگاهشان به راه مى افتند. خداوند، آنان را در دل درّه ها پراكنده خواهد نمود و آن گاه، آنان را چون گنجينه هاى زمين، قرار خواهد داد و به وسيله آنان، از مردمى، حقوق مردمى [ديگر]را باز پس خواهد گرفت و [نيز]مردمى را در سرزمين مردمى ديگر، جاى خواهد داد، براى كنار زدن بنى اميّه، تا آنچه را غصب كرده اند، مورد تجاوز قرار ندهند. خداوند به وسيله اينان، پايه هاى استوار را از بين خواهد برد و بناهاى ساخته شده از سنگ هاى اِرم را خواهد شكست و درون مسجد دمشق (يا: كوه هاى شام) را از آنان پُر خواهد ساخت. سوگند به آن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد، اين اتّفاق، خواهد افتاد و من، شيهه اسبان و غَريو مردانشان را مى شنوم. به خدا سوگند، آنچه در دستشان است، پس از همه برترى جويى هاى آنها و استقرارشان در شهرها، چون دنبه روى آتش، ذوب خواهد شد. هر كدام از آنان بميرد، گم راه خواهد مُرد و هر كدام از آنان كه مهلت يابد، به سوى خداى عز و جل هدايت خواهد شد، و البته خداوند عز و جل هر كس را كه توبه كند، مى پذيرد. و شايد خداوند، پيروان مرا پس از پراكندگى، براى بدترين روز بنى اميّه گرد آورَد.
امام على عليه السلام:آگاه باشيد كه ترسناك ترين فتنه بر شما از نظر من، فتنه بنى اميّه است كه فتنه اى است كور و تاريك كه همگان را فرا مى گيرد و گرفتارى آن، ويژه گروهى است. هر كس در آن بنگرد، بلا دامنگيرش مى شود و هر كس آن رانبيند، بلا از وى درمى گذرد. به خدا سوگند، پس از من، بنى اميّه را اربابان بدى خواهيد يافت، چون ماده شترى كهن سال كه با دست بر زمين مى كوبد، با پا لگد مى زند و با دهانْ گازمى گيرد و اجازه شير دوشيدن نمى دهد. گرفتارى شما به دست آنان چنان پايدار خواهد شد كه از شما، جز از كسى كه براى آنان سودمند باشد يا زيان نداشته باشد، دست برنمى دارند و كمك خواهى شما از آنان، چون كمك خواهى برده از اربابش يا كمك خواهى يك همراه از كسى كه همراهى وى را پذيرفته است، خواهد بود. فتنه آنان با چهره اى ترسناك و با ستم دوران جاهلى بر شما فرود خواهد آمد،[آن گونه] كه هيچ نور هدايت و نشان قابل ديدى در آن نيست. ما اهل بيت ازآن فتنه در امانيم و مردم را بدان نمى خوانيم. آن گاه، خداوند آن فتنه را از شما دفع مى سازد، چنان كه [سلّاخ] پوست را [ازتن گوسفند] جدا مى سازد به دست كسى كه آنان را خوار مى كند و به اجبار [درراهى كه نمى خواهند] به پيش مى برد و جام پُر از بلا را به آنان مى نوشاند وعطايى جز شمشير، به آنان نمى بخشد و جز لباس ترس بر آنان نمى پوشاند. در اين هنگام، قريش، دوست خواهد داشت دنيا و آنچه را در آن است، بدهد ويك بارْ مرا ببيند ـ گر چه به اندازه زمان كشتن شترى باشد ـ تا آنچه را امروزگوشه اى از آن را [از آنها] مى خواهم و نمى دهند، يك جا بدهند و من بپذيرم.