حدیث دربارهفتنه هايى كه پس از او پيش آمد

عنه عليه السلام:أيُّهَا النّاسُ، إنّي دَعَوتُكُم إلَى الحَقِّ فَتَلَوَّيتُم عَلَيَّ، وضَرَبتُكُم بِالدرِّةِ فَأَعيَيتُموني، أما إنَّهُ سَيَليكُم مِن بَعدي وُلاةٌ لا يَرضَونَ مِنكُم بِهذا حَتّى يُعَذِّبوكُم بِالسِّياطِ وبِالحَديدِ، إنَّهُ مَن عَذَّبَ النّاسَ فِي الدُّنيا عَذَّبَهُ اللّهُ فِي الآخِرَةِ. وآيَةُ ذلِكَ أن يَأتِيَكُم صاحِبُ اليَمَنِ حَتّى يَحُلَّ بَينَ أظهُرِكُم، فَيَأخُذَ العُمّالَ وعُمّالَ العُمِّال، رَجُلٌ يُقالُ لَهُ: يوسُفُ بنُ عُمَرَ ۱. ۲
امام على عليه السلام:اى مردم! من شما را به حق خواندم و شما سرپيچى كرديد. شما را باتازيانه زدم و شما مرا خسته كرديد. آگاه باشيد كه پس از من، حاكمانى براى شماخواهند آمد كه از شما به اين مقدار، راضى نخواهند بود؛ بلكه با شلّاق و آهن، شكنجه تان خواهند نمود. هر كس در دنيا مردم را شكنجه كند، خداوند در آخرت، او را شكنجه خواهدكرد و نشان آن، اين است كه حاكم يمن خواهد آمد و در پشت سر شما جاى خواهد گرفت و فردى به نام يوسف بن عمر ۳، كارگزاران و كارگزارانِ كارگزاران را در چنگ خواهد گرفت.
۱.ابن محمّد بن الحكم بن أبي عقيل الثقفي، أمير العراقين وخراسان لهشام، ثمّ أمّره الوليد بن يزيد، وكان مهيبا، جبّارا، وكان من أقارب الحجّاج بن يوسف (سير أعلام النبلاء: ج 5 ص 442 الرقم 197).
۲.الإرشاد: ج 1 ص 322، الغارات: ج 2 ص 458 عن زيد بن عليّ بن أبي طالب، الخرائج والجرائح: ج 1 ص 203 ح 45 نحوه؛ شرح نهج البلاغة: ج 2 ص 306 عن زيد بن عليّ.
۳.يوسف بن عمر بن محمّد بن حكم بن ابى عقيل ثقفى، در زمان هشام، فرماندار كوفه و بصره و خراسان بود و در دوران وليد بن يزيد نيز به حكومت رسيد. وى مردى وحشتناك و ستمكار و از نزديكان حجّاج بن يوسف بود (سير أعلام النبلاء: ج 5 ص 442 ش 197).

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه در آن، زمان آينده را توصيف مى كند ـ: پس از من، روزگارى بر شما خواهد آمد كه در آن، چيزى پوشيده تر از حق و آشكارتر ازباطل و فراوان تر از دروغ بستن بر خدا و پيامبر خدا نخواهد بود و در نزد مردم آن زمان، كالايى كم رونق تر از قرآن كه به حقْ خوانده شود، و [كالايى] پُرسودتر ازآن، اگر از جايگاه خود دور شود، وجود نخواهد داشت و در شهرها، هيچ چيزى ناشناس تر از معروف و شناساتر از منكر، نخواهد بود. بر دوش كشندگان قرآن، آن را به كنارى مى نهند و حافظان قرآن، آن را فراموش مى كنند. در آن روز، قرآن و اهل قرآن، مطرود و منزوى خواهند بود و [همچون] دو دوست همراه در يك خط خواهند بود كه هيچ پناهدهى پناهشان نخواهد داد. در آن زمان، قرآن و اهل قرآن در بين مردم هستند و [گويى] نيستند، و با مردم هستند و [گويى] نيستند؛ چرا كه گم راهى با هدايت، همراه نمى شود، گر چه [در كنار هم] گِرد آيند. مردم بر سرِ جدايى توافق مى كنند؛ ولى بر سرِ وحدت، باهم اختلاف مى ورزند. گويى آنان، پيشواى كتاب اند و نه كتابْ پيشواى آنان. در نزد آنان، از قرآن، جز اسمى نمى مانَد و آنان، چيزى جز خطّ و نگارش آن رانمى شناسند. و از قبل، چنين بود كه بر صالحان، هر گونه ستمى را روا مى داشتند. راستىِ آنان با خدا را بهتان مى ناميدند و براى نيكى، كيفر بدى قرار مى دادند.