ايمان

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره على عليه السلام ـ: دوست داشتن او ايمان، و دشمن داشتن او كفر است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «. بدانيد كه على را براى مردمان، نشانه قرار دادم. كسانى كه از او پيروى كنند، هدايت يافته اند و كسانى كه او را رها كنند، گم راه اند. جز مؤمن، او را دوست نمى دارد و جز منافق، وى را دشمن نمى دارد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مهر على در قلب هاى مؤمنان، افكنده شده است. جز مؤمن، او را دوست نمى دارد و جز منافق، وى را دشمن نمى دارد. [و امّا]مِهر حسن و حسين در قلب هاى مؤمنان و منافقان و كافران، افكنده شده است. از اين رو، كسى را نمى بينى كه آنان را مذمّت كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ياران من!. به درستى كه خداوند ـ كه عظمتش فراگير است ـ، على را نشانه ايمان و نفاق قرار داده است. هر كه دوستش بدارد، مؤمن است و هر كه دشمنش بدارد، منافق است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على!. با مِهر توست كه نيكان از نابه كاران، بدان از خوبان، و مؤمنان از كافران، شناخته و متمايز مى شوند.

امام على عليه السلام:نيك و بد، در دوست داشتن دو فرزند فاطمه عليهاالسلام مشترك اند؛ ولى خدا اِبا دارد كه مرا جز مؤمن، دوست بدارد.

امام على عليه السلام:به درستى كه نيك و بد، در دوست داشتن دو فرزند فاطمه عليهاالسلاممشترك اند؛ امّا براى من، چنين نوشته شده كه هر مؤمنى، مرا دوست مى دارد و هر منافقى، مرا دشمن مى دارد.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا در ميان گروهى از يارانش نشسته بود كه ناگهانْ هراسان برخاست و به پيشواز جنازه اى ـ كه چهار نفر از مردان حَبَشى آن را حمل مى كردند ـ رفت و فرمود: «آن را زمين بگذاريد». سپس روى جنازه را باز كرد و فرمود: «كدام يك از شما اين مرد را مى شناسد؟». على بن ابى طالب عليه السلام گفت: من، اى پيامبر خدا! اين، برده بنى رياح است كه هيچ گاه به ديدار من نمى آمد، مگر آن كه مى گفت: به خدا سوگند، تو را دوست دارم. پيامبر خدا فرمود: «شهادت مى دهم كه جز مؤمن، تو را دوست نمى دارد و جز كافر، تو را دشمن نمى دارد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به على عليه السلام ـ: به درستى كه خداوند از مؤمنان درباره دوست داشتن تو و از منافقان بر سرِ دشمن داشتن تو پيمان گرفته است. چنانچه بر بينى مؤمن بزنى تا تو را دشمن بدارد، تو را دشمن نمى دارد؛ و چنانچه دينارها به منافق بدهى تا تو را دوست بدارد، دوستت نمى دارد. اى على! جز مؤمن، تو را دوست نمى دارد و جز منافق، تو را دشمن نمى دارد.

امام على عليه السلام:چنانچه با اين شمشيرم بر بينى مؤمن بزنم تا مرا دشمن بدارد، هرگز با من دشمنى نمى ورزد و چنانچه تمام دنيا را بر منافقْ نثار كنم تا مرا دوست بدارد، هرگز مرا دوست نخواهد داشت. اين بدان جهت است كه مقدّر شده و بر زبان پيامبر اُمّى جارى گشته است كه گفت: «اى على! هيچ مؤمنى، تو را دشمن نمى دارد و هيچ منافقى، تو را دوست نمى دارد».

امام على عليه السلام:چنانچه با شمشيرم بر بينى مؤمن بكوبم، مرا دشمن نمى دارد و چنانچه طلا و نقره بر سرِ منافق بپاشم، مرا دوست نمى دارد. به درستى كه خداوند يا مؤمنان براى دوست داشتن من و با منافقان بر سرِ دشمن داشتن من، عهد بسته است. پس هرگز هيچ مؤمنى مرا دشمن نمى دارد و هيچ منافقى مرا دوست نمى دارد.

امام على عليه السلام:به خدا سوگند، چنانچه با شمشير بر بينى دوستدارانمان بكوبم، ما را دشمن نمى دارند و به خدا سوگند، چنانچه به دشمنانمان نزديك شوم و مال نثارشان كنم، ما را دوست نمى دارند.