حدیث دربارهبخشنده مهربان

عنه عليه السلام:مُتَقَدِّسٌ بِعُلُوِّهِ، مُتَكَبِّرٌ بِسُمُوِّهِ، لَيسَ يُدرِكُهُ بَصَرٌ، ولَم يُحِط بِهِ نَظَرٌ، قَوِيٌّ مَنيعٌ، بَصيرٌ سَميعٌ، عَلِيٌّ حَكيمٌ، رَؤوفٌ رَحيمٌ، عَزيزٌ عَليمٌ، عَجَزَ في وَصفِهِ مَن يَصِفُهُ، وضَلَّ في نَعتِهِ مَن يَعرِفُهُ، قَرُبَ فَبَعُدَ وبَعُدَ فَقَرُبَ، يُجيبُ دَعوَةَ مَن يَدعوهُ، ويَرزُقُ عَبدَهُ ويَحبوهُ، ذُو لُطفٍ خَفِيٍّ، وبَطشٍ قَوِيٍ، ورَحمَةٍ موسَعَةٍ، وعُقوبَةٍ موجِعَةٍ، رَحمَتُهُ جَنَّةٌ عَريضَةٌ مونِقَةٌ، وعُقوبَتُهُ جَحيمٌ مُوصَدَةٌ موبِقَةٌ. ۱
امام على عليه السلام:[او] به والايى اش منزّه است و به برترى اش متكبّر. چشمى او را درك نمى كند، و نگاهى او را فرا نمى گيرد. قوىِّ دست نيافتنى، بيناى شنوا، والاى حكيم، رئوفِ مهربان، و عزيز داناست. هر كه او را وصف كرده، در توصيفش ناتوان گشته، و هر كه او را شناخته، در صفاتش گم گشته است. نزديكِ دور، و دورِ نزديك است. هر كس را كه مى خوانَدش، اجابت مى كند، و به بنده اش روزى مى دهد و مى بخشد. داراى لطفِ نهان، عقوبت سخت، رحمتِ گسترده و كيفر دردآور است. رحمتش بهشت پهناورِ سرسبز است، و كيفرش دوزخ دربسته نابود كننده است.
۱.المصباح للكفعمي: ص 968، بحار الأنوار: ج 77 ص 340 ح 28؛ شرح نهج البلاغة: ج 19 ص 140، مطالب السؤول: ص 60 كلاهما نحوه، كنز العمّال: ج 16 ص 210 ح 44234 نقلاً عن أبي الفتوح يوسف بن المبارك بن كامل الخفّاف في مشيخته عن أبي صالح.

احادیث دیگر این موضوع

۸