بخشنده مهربان

امام على عليه السلام:[خداى] بخشنده اى است كه با روزىِ فراخ، به ما مهربانى مى كند؛ آن كه در دين و دنيا و آخرتمان، با ما رحيم و مهربان است.

امام على عليه السلامـ در نامه اش به قيصر ـ: امّا پرسش تو درباره «رحمان»؛ او ياور هر كسى است كه به وى ايمان آورده است، و «رحمان»، نامى است كه جز خداوند عز و جل كسى بدان ناميده نشده است. و امّا «رحيم»؛ او به آن كه نافرمانى كرد و توبه نمود و ايمان آوَرْد و عمل نيك انجام داد، مهربان است.

امام على عليه السلام:[او] نسبت به كسى كه به سايه اش پناه آورَد و به ريسمانش چنگ زند، خوبى كننده و مهربان است.

امام على عليه السلام:[او] به والايى اش منزّه است و به برترى اش متكبّر. چشمى او را درك نمى كند، و نگاهى او را فرا نمى گيرد. قوىِّ دست نيافتنى، بيناى شنوا، والاى حكيم، رئوفِ مهربان، و عزيز داناست. هر كه او را وصف كرده، در توصيفش ناتوان گشته، و هر كه او را شناخته، در صفاتش گم گشته است. نزديكِ دور، و دورِ نزديك است. هر كس را كه مى خوانَدش، اجابت مى كند، و به بنده اش روزى مى دهد و مى بخشد. داراى لطفِ نهان، عقوبت سخت، رحمتِ گسترده و كيفر دردآور است. رحمتش بهشت پهناورِ سرسبز است، و كيفرش دوزخ دربسته نابود كننده است.

امام على عليه السلام:سپاسْ خدايى را. كه رحمتش پيوسته است و نعمتش پايان ناپذير.

امام على عليه السلام:او كسى است كه در عين گستردگىِ رحمتش، كيفرش بر دشمنانش سخت است، و در عين سختى كيفرش، رحمتش بر دوستانش گسترده است.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: از قرآن، عبارتى مرا خوش مى آيد كه آن را براى كسى كه بر خويش زياده روى روا داشته است، مايه اميدوارى مى دانم: «عذاب خود را به هر كس بخواهم، مى رسانم و رحمتم همه چيز را فرا گرفته است» كه خداوند، رحمت را فراگير و عذاب را ويژه ساخته است.

امام على عليه السلامـ در دعايى كه به كُمَيل بن زياد آموخت ـ: خداوندا! به رحمتت كه همه چيز را فرا گرفته است، از تو درخواست مى كنم.

امام على عليه السلام:خـداوند، كـسى را از خـود، دور نمى كند، مگر آن كس كه رحمت [او]را نمى پذيرد و از مصونيت [او]فاصله مى گيرد.

امام على عليه السلام:هيچ بخششى او را از باز پس گيرى [نعمت]، مانع نمى گردد، و هيچ خشمى او را از مهربانى باز نمى دارد، و هيچ رحمتى او را از كيفر دادن، غافل نمى سازد.