حدیث دربارهپيدايش آفرينش
الإمام عليّ عليه السلام:الحَمدُ للّهِِ. الدّالِّ عَلى قِدَمِهِ بِحُدوثِ خَلقِهِ، وبِحُدوثِ خَلقِهِ عَلى وُجودِهِ. مُستَشهِدٌ بِحُدوثِ الأَشياءِ عَلى أزَلِيَّتِهِ، وبِما وَسَمَها بِهِ مِنَ العَجزِ عَلى قُدرَتِهِ، وبِمَا اضطَرَّها إلَيهِ مِنَ الفَناءِ عَلى دَوامِهِ. ۱
امام على عليه السلام:سپاسْ خدايى را. كه با ايجاد آفريدگانش، بر قديم بودنش، و با پيدايش آفريدگانش بر وجودش راهنماست. با حدوث چيزها، بر اَزليّت خود، و به ناتوانى اى كه در آنها نهاده، بر توانمندى خود و با ضرورت فناى آنها بر دوامش گواه گيرنده است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 185، الاحتجاج: ج 1 ص 480 ح 117، التوحيد: ص 69 ح 26 عن الهيثم بن عبد اللّه الرمّاني عن الإمام الرضا عن آبائه عنه عليهم السلام، البلد الأمين: ص 92 وفيهما من «مستشهد بحدوث.».