پذيرفته شدن نفرين وى درباره طلحه و زبير

الفتوحـ در يادكرد على عليه السلام، پس از آن كه چند بار براى اصحاب جمل پيك فرستاد تا از جنگ، دست بردارند و آنان پاسخ مثبت ندادند ـ: آن گاه على عليه السلام مردم را گرد آورد و خطبه رسايى خواند و فرمود: «اى مردم! من اين گروه را نصيحت كردم تا برگردند و دست از جنگ بكشند؛ ولى [اين كار را] انجام ندادند و قبول نكردند.». آن گاه، دستش را به سوى آسمانْ بلند كرد و گفت: «خداوندا! طلحة بن عبيد اللّه، از روى اختيار به من دست بيعت داد و آن گاه، پيمانش را شكست. پروردگارا! او را زودتر بميران و به او مهلت مده! خداوندا! زبير بن عوّام، خويشاوندى مرا ناديده گرفت و بيعتم را شكست و به يارى دشمنم شتافت و با آن كه مى دانست ستمكار است، عليه من جنگ به راه انداخت. خدايا! تو مرا از او كفايت كن، هر گونه و هر جا كه مى