من همچون جزئى از او بودم
1 حدیث
الإمام عليّ عليه السلام:كُنتُ في أيّامِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله كَجُزءٍ مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، يَنظُرُ إلَيَّ النّاسُ كَما يُنظَرُ إلَى الكَواكِبِ في اُفُقِ السَّماءِ، ثُمَّ غَضَّ ۱ الدَّهرُ مِنّي، فَقُرِنَ بي فُلانٌ وفُلانٌ، ثُمَّ قُرِنتُ بِخَمسَةٍ أمثَلُهُم عُثمانُ، فَقُلتُ: وا ذَفَراه! ثُمَّ لَم يَرضَ الدَّهرُ لي بِذلِكَ حَتّى أرذَلَني، فَجَعَلَني نَظيرا لِابنِ هِندٍ وَابنِ النّابِغَةِ، لَقَدِ استَنَّتِ الفِصالُ حَتَّى القَرعى ۲. ۳
امام على عليه السلام:در روزگار پيامبر خدا، همچون جزئى از [وجود] پيامبر خدا بودم. نگاه مردم به من، همچون نگاه به ستارگانِ دور دست آسمان بود. سپس روزگار، مرا فرود آورد و فلان و بهمان، هم تراز من شمرده شدند. آن گاه، در كنار پنج تن قرار گرفتم كه بهترينِ آنان، عثمان بود. گفتم: داد از آلودگى! روزگار به اين هم راضى نشد و مرا پايين آورد و مرا هم رديف فرزند هند (معاويه) و فرزند نابغه (عمرو عاص) قرارداد «بچه شترها فربه شدند، حتّى گَرها». ۴