حدیث دربارهمناقب گوناگون

عنه صلى الله عليه و آله:يا عَلِيُّ، أنتَ صاحِبُ حَوضي، وصاحِبُ لِوائي، ومُنجِزُ عِداتي، وحَبيبُ قَلبي، ووارِثُ عِلمي، وأنتَ مُستَودَعُ مَواريثِ الأَنبِياءِ، وأنتَ أمينُ اللّهِ في أرضِهِ، وأنتَ حُجَّةُ اللّهِ عَلى بَرِيَّتِهِ، وأنتَ رُكنُ الإِيمانِ، وأنتَ مِصباحُ الدُّجى، وأنتَ مَنارُ الهُدى، وأنتَ العَلَمُ المَرفوعُ لِأَهلِ الدُّنيا، مَن تَبِعَكَ نَجا، ومَن تَخَلَّفَ عَنكَ هَلَكَ، وأنتَ الطَّريقُ الواضِحُ، وأنتَ الصِّراطُ المُستَقيمُ، وأنتَ قائِدُ الغُرِّ المُحَجَّلينَ، وأنتَ يَعسوبُ المُؤمِنينَ، وأنتَ مَولى مَن أنَا مَولاهُ، وأنَا مَولى كُلِّ مُؤمِنٍ ومُؤمِنَةٍ، لا يُحِبُّكَ إلّا طاهِرُ الوِلادَةِ، ولا يُبغِضُكَ إلّا خَبيثُ الوِلادَةِ، وما عَرَجَ بي رَبّي عَزَّ وجَلَّ إلَى السَّماءِ قَطُّ وكَلَّمَني رَبّي إلّا قالَ لي: يا مُحَمَّدُ، أقرِئ عَلِيّا مِنِّي السَّلامَ وعَرِّفهُ أنَّهُ إمامُ أولِيائي ونورُ أهلِ طاعَتي. فَهَنيئا لَكَ ـ يا عَلِيُّ ـ عَلى هذِهِ الكِرامَةِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! تو صاحب حوض من، پرچمدار من، انجام دهنده تعهّدات من، محبوبِ دل من و وارث دانش منى. تو امانتدار ميراث پيامبرانى. تو امين خداوند در روى زمينش هستى. تو حجّت خدا بر آفريدگانش هستى. تو ركن ايمانى. تو چراغ در تاريكى هستى. تو مشعل هدايتى. تو پرچم برافراشته براى مردم دنيايى. آن كه تو را پيروى كند، رستگار مى گردد، و آن كه از تو باز مانَد، نابود مى شود. تو راه روشنى. تو راه راستى. تو رهبر سپيد رويانى. تو سرور مؤمنانى. تو مولاى آنى كه من مولاى اويم و من، مولاى هر مرد و زن مؤمنى هستم. جز پاكْ زاده تو را دوست نمى دارد، و جز ناپاك زاده، با تو دشمنى نمى كند. خداوند، هيچ گاه مرا به آسمان نبُرد و با من سخن نگفت، مگر آن كه به من گفت: «اى محمّد! سلام مرا به على برسان و به او بگو كه او پيشواى اولياى من و نور فرمانبران من است». اى على! اين كرامت، بر تو مبارك باد!
۱.الأمالي للصدوق: ص 382 ح 489، بشارة المصطفى: ص 54 كلاهما عن ابن عبّاس، بحار الأنوار: ج 38 ص 100 ح 20.

احادیث دیگر این موضوع

۸
الفضائل، ابن شاذانـ به نقل از سلمان، مقداد و ابوذر ـ: مردى بر على بن ابى طالب عليه السلام فخر فروشى كرد. پيامبر خدا فرمود: «اى على! بر اهل شرق و غرب و عجم، [به محاسن خود]مباهات كن؛ چون تو بزرگوارترينِ آنانى و پسر عموى پيامبر خدايى، از با كرامت ترين برادر و با كرامت ترين عمو برخوردارى، در دورانديشى و بردبارى، برترينِ آنانى، و در اسلام آوردن، پيشتازترينِ آنان و [نيز]پُردانش ترينشانى، و در مال و شخصيت، بى نيازترينِ آنانى. در مصدر «وأكرمهم زواخا» آمده كه ظاهرا تصحيف است و آنچه در متن آمده، صحيح به نظر مى رسد. همچنين اين روايت، در بحار الأنوار اين گونه آمده است: «بر عرب مباهات كن؛ چرا كه از جهت پسر عمو و پدر و برادر و خويشتن و همسر و فرزند و عمو، گرامى ترين [عرب] هستى». تو به كتاب خدا داناترين و به سنّت من، آگاه ترينى. در درگيرى ها پُر دل ترينِ آنان، بخشنده ترينِ آنان، دل كَنده ترينِ آنان از دنيا، استوارترينِ آنان در جهاد، خوش خوترينِ آنان، راستگوترينِ آنان و دوست داشتنى ترينِ آنان نزد خداوند و نزد منى. پس از من، سى سال باقى خواهى ماند و پرستش خدا را به جا مى آورى و بر ستم قريش، بردبارى نشان خواهى داد. در راه خدا مبارزه مى كنى، و اگر يارانى يافتى، در راه تأويل (تفسير) قرآن بجنگ، همان گونه كه من بر سر تنزيل (ظاهر) آن جنگيدم، جنگ هاى پيامبر صلى الله عليه و آله در برابر مشركان و كفّار بود كه اصلِ نزول وحى به ايشان را باور نداشتند و براى جلوگيرى از اعتقاد مردم به نبوّت آن حضرت و نزول وحى بر وى، تلاش مى كردند، در حالى كه مخالفان على عليه السلام، اصل قرآن را باور داشتند، امّا تلاش مى كردند آن را به گونه اى تفسير و تأويل كنند كه در جهت منافع قومى يا شخصى آنان باشد و از اهداف توحيدى پيامبر صلى الله عليه و آله، دور گردد و روايت، به اين موضوع اشاره دارد. (م) و آن گاه شهيد مى شوى و ريشت به خون سرت آغشته خواهد شد و كُشنده تو در دشمنى با خدا و دورى از او، همچون پى كُننده ناقه صالح است. اى على! پس از من در همه جا مورد ظلم و غصب قرار مى گيرى. در راه خدا و پيامبر او بر آزارها بردبارى مى كنى و پاداشت در نزد خدا حساب مى شود و ضايع نمى گردد. خداوند پس از من از اسلام، خيرت دهد!».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم! من بشارت دهنده و هشدار دهنده ام. من پيامبرِ امّى ام. من از سوى خداوند عز و جل درباره كسى به شما خبر مى دهم كه گوشت او از گوشت من و خون او از خون من است. او گنجينه دانش است. او كسى است كه خداوند از بين اين امّت، انتخاب كرد و برگزيد و هدايت كرد و ولىّ او شد. من و او را آفريد و مرا به پيامبرى برترى بخشيد و او را به تبليغ از طرف من برترى داد. مرا شهر دانش قرار داد و او را دروازه آن گردانْد. او را خزانه دانش و جايگاه اخذ احكام قرار داد و به وصى بودن، ويژه اش گردانْد و كارش را آشكار ساخت و از دشمنى با او برحذر داشت. آن كه را دوستش مى دارد، مقرّب گردانْد، پيروانش را بخشيد و همه مردم را به فرمانبرى از او دستور داد. خداوند عز و جل مى فرمايد: «آن كه وى را دشمن دارد، مرا دشمن داشته، و آن كه وى را دوست بدارد، مرا دوست داشته است. آن كه با او دشمنى ورزد، با من دشمنى ورزيده، و آن كه با او مخالفت كند، با من مخالفت كرده است. آن كه او را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده و آن كه او را آزار دهد، مرا آزار داده است. آن كه بر او خشم گيرد، بر من خشم گرفته، و آن كه او را دوست بدارد، مرا دوست داشته است. آن كه او بخواهد، مرا خواسته، و آن كه به او نيرنگ بزند، به من نيرنگ زده، و آن كه او را يارى كند، مرا يارى كرده است».