حدیث دربارهاو از من است و من از اويم

عنه صلى الله عليه و آلهـ لِعَلِيٍّ عليه السلام ـ: أنتَ مِنّي وأنَا مِنكَ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـ: تو از منى و من از توام.

۱.صحيح البخاري: ج 2 ص 960 ح 2552 و ج 4 ص 1552 ح 4005، سنن الترمذي: ج 5 ص 635 ح 3716، السنن الكبرى: ج8 ص8 ح15768، خصائص أمير المؤمنين للنسائي: ص138 ح 70، المناقب لابن المغازلي: ص 228 ح 275 كلّها عن البراء، المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 499 ح 27، تاريخ بغداد: ج 4 ص 140 الرقم 1822، مسند ابن حنبل: ج 1 ص 231 ح857 والثلاثة الأخيرة عن هانئ و ص212 ح770 و ص245 ح 931، المستدرك على الصحيحين: ج 3 ص 130 ح 4614، تاريخ دمشق: ج 42 ص 63 ح 8405 والأربعة الأخيرة عن هانئ بن هانئ وهبيرة بن يريم وح8406 عن قيس بن أبي حازم والثمانية الأخيرة عن الإمام عليّ عليه السلام و ص 53 ح 8388 عن ابن عبّاس؛ الخصال: ص573ح1 عن مكحول عن الإمام عليّ عليه السلام، عيون أخبار الرضا: ج2 ص 59 ح 224 عن الحسن بن عبد اللّه الرازي عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام عنه صلى الله عليه و آله، الأمالي للمفيد: ص213 ح 4 عن سليمان بن خالد، الأمالي للصدوق: ص 442 ح 588 عن سليمان بن مهران وكلاهما عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام عنه صلى الله عليه و آله، كتاب سليم بن قيس: ج 2 ص 791 ح 26 عن الإمام الحسين عليه السلام عنه صلى الله عليه و آله و ص 854 ح 44 عن سلمان وأبي ذرّ والمقداد.

کلیدواژه‌ها علی از زبان پیامبر جایگاهش نزد پیامبر او از من است و من از اویم

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:على از من است و من از اويم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى مردم! على از من است و من از على ام.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:على از من است و من از على ام؛ و بار مسئوليت را از دوشم، كسى جز خودم يا على برنمى دارد.

سنن التِّرمِذىـ به نقل از عمران بن حصين ـ: پيامبر خدا، سپاهى گسيل داشت و على ابن ابى طالب عليه السلام را بر آنها گماشت. پس [على عليه السلام] سپاه را فاتح ساخت و كنيزى را برگزيد. بر او ناروا شمردند و چهار تن از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله قرار گذاشتند و گفتند: هنگامى كه پيامبر خدا را ديديم، كارى را كه على انجام داد، به وى گزارش خواهيم كرد ـ و چنان بود كه مسلمانان، هنگامى كه از سفر برمى گشتند، نخست به ديدار پيامبر خدا مى رفتند و به وى سلام مى گفتند و آن گاه به منزل خود مى رفتند ـ. هنگامى كه لشكريان باز گشتند، به پيامبر صلى الله عليه و آله سلام كردند. پس يكى از آن چهار تن برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! نمى نگرى كه على بن ابى طالب، فلان كار و فلان كار را كرد؟ پيامبر خدا از وى روى برگردانْد. دومى برخاست و همچون فرد نخستين، سخن گفت و پيامبر خدا از وى روى برگردانْد. سومى برخاست و همچون اوّلى سخن گفت و پيامبر صلى الله عليه و آله روى برگردانْد. چهارمى برخاست و همچون آنان سخن گفت. پيامبر صلى الله عليه و آله، چنان كه خشم بر چهره اش نمايان بود، روى كرد و فرمود: «از على چه مى خواهيد؟ از على چه مى خواهيد؟ از على چه مى خواهيد؟ على از من است و من از على ام، و او مولاى هر مؤمنى پس از من است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تو ـ اى على ـ داماد منى و پدر فرزندانم. من از توام و تو از منى.

امام على عليه السلام:به پيامبر صلى الله عليه و آله خوشه موزى هديه شد و ايشان، پوست موز را مى كَند و آن را در دهان من مى گذاشت. كسى به ايشان گفت: اى پيامبر خدا! على را دوست مى دارى؟ فرمود: «آيا نمى دانى على از من است و من از اويم».