امام حسين

اُسد الغابةـ به نقل از اسماعيل بن رجاء، از پدرش ـ: من در مسجد پيامبر خدا با جمعى، از جمله ابو سعيد خُدْرى و عبد اللّه بن عمرو [بن عاص]، بوديم كه حسين بن على عليهماالسلام از پيش ما گذشت و سلام كرد و جمع، پاسخ سلام وى را دادند؛ ولى عبد اللّه سكوت كرد تا سلام آنان پايان پذيرد و آن گاه، با صداى بلند گفت: و عليك السلام و رحمة اللّه و بركاته! آن گاه رو به جمع كرد و گفت: آيا مى خواهيد محبوب ترين فرد زمينى در نزد آسمانيان را به شما معرّفى كنم؟ گفتند: آرى. گفت: او همين رونده است. از شب هاى صفّين تاكنون، يك كلمه با من حرف نزده است و اگر از من راضى شود، برايم دوست داشتنى تر از آن است كه شتران سرخ موى را مالك گردم. ابو سعيد گفت: نمى خواهى از وى عذرخواهى كنى؟ گفت: چرا، مى خواهم. [راوى گفت:]

كتاب سُلَيم بن قيس:حسين بن على عليهماالسلام حج گزارد و عبد اللّه بن عبّاس و عبد اللّه بن جعفر همراهش بودند. حسين عليه السلام تمام بنى هاشم از زن و مرد و آزادشدگان و پيروانشان را كه به حج آمده بودند و از انصار، كسانى را كه امام حسين عليه السلام و خاندان او را مى شناختند، گِرد آورد. آن گاه، كسانى را فرستاد و فرمود: «همه يارانِ پيامبر خدا را كه معروف به صلاح و عبادت اند و امسال به حج آمده اند، نزد من گِرد آوريد». در مِنا، در سرا پرده اى، بيش از هفتصد نفر، گِردآمدند كه اكثر آنان، از تابعيان بودند و حدود دويست نفر از صحابيان پيامبر و از ديگران. امام حسين عليه السلام در برابرشان به سخن ايستاد و خداوند را حمد و ستايش كرد. تا آن كه گفت: «شما را به خدا سوگند، آيا مى دانيد كه على بن ابى طالب عليه