حدیث دربارهمن و مردم، خسته از يكديگر

البداية والنهاية عن زهير بن الأرقم:خَطَبَنا عَلِيٌّ يَومَ جُمُعَةَ، فَقالَ: نُبِّئتُ أنَّ بُسرا قَد طَلَعَ اليَمَنَ، وإنّي وَاللّهِ لَأَحسَبُ أنَّ هؤُلاءِ القَومَ سَيَظهَرونَ عَلَيكُم، وما يَظهَرونَ عَلَيكُم إلّا بِعِصيانِكُم إمامَكُم وطاعَتِهِم إمامَهُم، وخِيانَتِكُم وأمانَتِهِم، وإفسادِكُم في أرضِكُم وإصلاحِهِم، قَد بَعَثتُ فُلانا فَخانَ وغَدَرَ، وبَعَثتُ فُلانا فَخانَ وغَدَرَ، وبَعَثَ المالَ إلى مُعاوِيَةَ، لَوِ ائتَمَنتُ أحَدَكُم عَلى قَدَحٍ لَأَخَذَ عِلاقَتَهُ، اللّهُمَّ سَئِمتُهُم وسَئِموني، وكَرِهتُهُم وكَرِهوني، اللّهُمَّ فَأَرحِهُم مِنّي وأرِحني مِنهُم. قالَ: فَما صَلَّى الجُمُعَةَ الاُخرى حَتّى قُتِلَ رَضِيَ اللّهُ عَنهُ وأرضاهُ. ۱
البداية والنهايةـ به نقل از زهير بن ارقم ـ: روز جمعه على عليه السلام براى ما خطبه خواند و فرمود: «خبر يافته ام كه بُسر بر يمن وارد شده است. به خدا سوگند، مى پندارم كه اين گروه بر شما پيروز خواهند شد. چيرگى آنان هم جز به اين جهت نيست كه شما از پيشوايتان نافرمانى مى كنيد و آنان از زمامدارشان پيروى، شما خيانت مى كنيد، آنان امانتدارى، شما در زمين خود فساد مى كنيد، آنان اصلاح. فلانى را به مأموريت فرستادم، خيانت و حيله كرد. فلانى را فرستادم، خيانت و حيله كرد و مال را نزد معاويه فرستاد. اگر يكى از شما را بر يك جام آب امين شمارم، بندِ آن را مى بَرد. خدايا! من اينان را به ستوه آوردم، اينان هم مرا خسته كردند. من از اينان ناخشنودم، اينان هم از من. خدايا! آنان را از دست من و مرا از دست آنان راحت كن». نماز جمعه ديگر را نخوانده بود كه شهيد شد. خدا از او راضى باشد و راضى اش سازد!
۱.البداية والنهاية: ج 7 ص 326، تاريخ دمشق: ج 42 ص 535 نحوه.

احادیث دیگر این موضوع

۶
الإرشاد:امام على عليه السلام فرمود: «اى كوفيان! براى جهاد با دشمنتان معاويه و پيروانش آماده شويد». گفتند: اى امير مؤمنان! مهلت بده تا سرما بگذرد. فرمود: «سوگند به خداوندى كه دانه را شكافت و مردم را آفريد، اين گروه بر شما چيره خواهند شد، نه به آن دليل كه آنان از شما به حقْ سزاوارترند، بلكه بدان جهت كه آنان از معاويه پيروى مى كنند و شما مرا نافرمانى مى كنيد. به خدا سوگند، همه ملّت ها از ستم حاكمان بيم دارند و من از ستم مردم خويش. مردانى از شما را به كار گماشتم، خيانت كردند و نيرنگ زدند. برخى آنچه را از غنايم مسلمانان را كه به امانت به آنان سپرده بودم، جمع كرده، نزد معاويه فرستادند و بعضى آنها را به خانه هاى خود بردند، همه از روى سست گرفتن قرآن و گستاخى بر خدا، تا آن جا كه اگر يكى از شما را بر بندِ تازيانه اى امين قرار دهم، خيانت مى كند. مرا خسته كرديد!». سپس دست خود را به آسمان گشود و چنين گفت: «خدايا! من از زندگى در ميان اين گروه خسته شده ام و آرزوهايم گسسته است. دوست و هم نفسم (يعنى مرگ) را به من ارزانى كن، تا من از دست اينان بياسايم و آنان از من آسوده شوند و پس از من هرگز رستگار نخواهند شد».
نهج البلاغة:گزارش هاى پياپى به آن حضرت رسيد كه سربازان معاويه بر شهرها سلطه يافته اند و دو كارگزار امام در يمن، عبيد اللّه بن عبّاس و سعيد بن نمران كه مغلوب بُسر بن اَرطات شده بودند، نزد على عليه السلام بازگشتند. حضرت، دلْ تنگ از سستى يارانش از جهاد و مخالفتشان با نظر وى، بر منبر ايستاد و فرمود: «اينك جز كوفه نمانده است كه در اختيار من است. اى كوفه! اگر تنها تو مانده باشى و گردبادهايت كه مى وزد، پس زشت باد چهره ات!». سپس شعر شاعر را خواند كه: اى عمرو! سوگند به جان پدر خوبت، كه من از اين ظرف غذا، به [چرب و] چرك اندكى رسيده ام. سپس فرمود: «خبر يافته ام كه بُسر بر يَمَن وارد گشته است. به يقين و سوگند به خدا، چنين مى پندارم كه اين قوم بر شما چيره شوند، به خاطر وحدتى كه بر باطلشان دارند و پراكندگى اى كه شما در راه حقّتان داريد، و به خاطر نافرمانى شما از پيشوايتان در راه حق، و پيروى آنان از پيشوايشان در راه باطل، و به خاطر امانتدارى آنان و خيانت شما، و به خاطر اصلاحگرى آنان در شهرهايشان و فسادانگيزى شما. من اگر يكى از شما را بر يك قدحى چوبى امين بشمارم، بيم آن دارم كه بند آن را برُبايد! خدايا! اينان از من خسته شده اند، من هم از اينان به ستوه آمده ام. من از آنان دلْ تنگ شده ام و آنان از من. مرا به بهتر از اينان جايگزين ببخش و اينان را به بدتر از من جايگزين بده. خدايا! دل هايشان را آب كن، آن گونه كه نمك در آب، ذوب مى شود. به خدا سوگند، دوست داشتم به جاى شما، هزار سوار از فرزندان فراس بن غنم بنى فراس، به غيرت و دليرى معروف بودند. داشتم». [و اين شعر را در وصف فرزندان فراس خواند:] «براى يارى، اگر آنان را بخوانى سوارانى چون ابرهاى تابستان به سويت خواهند شتافت». سپس از منبر فرود آمد.