عدالت در پاداش دادن نيكى ها
4 حدیث
امام على عليه السلامـ در ياد كرد پيامبر صلى الله عليه و آله ـ: خدايا! از دادگرى خود، او را بهره اى نصيب فرما و از كَرَمت، به او خير بسيار و چندين برابر، پاداش بده.
الإمام الباقر عليه السلامـ بَعدَ ذِكرِهِ عليه السلام قَولَهُ تَعالى: «يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُم» ۱ ـ: لَيسَت تَشهَدُ الجَوارِحُ ۲ عَلى مُؤمِنٍ، إنَّما تَشهَدُ عَلى مَن حَقَّت عَلَيهِ كَلِمَةُ العَذابِ، فَأَمَّا المُؤمِنُ فَيُعطى كِتابَهُ بِيَمينِهِ، قالَ اللّهُ عز و جل: «فَمَنْ ۳ أُوتِىَ كِتَـبَهُ بِيَمِينِهِ فَأُوْلَئِكَ يَقْرَءُونَ كِتَـبَهُمْ وَ لَا يُظْلَمُونَ فَتِيلاً» ۴. ۵
امام باقر عليه السلامـ پس از ذكر اين گفته خداى متعال: «روزى كه زبان هايشان و دستانشان و پاهايشان عليه آنان گواهى مى دهد» ـ: اين چنين نيست كه اعضا عليه مؤمن گواهى دهند؛ بلكه آنها عليه كسى كه عذاب بر او ثابت شده، گواهى مى دهند؛ امّا مؤمن، كارنامه اش به دست راستش داده مى شود. خداوند عز و جل فرمود: «پس هر كس كارنامه اش را به دست راستش دهند، آنان كارنامه خود را مى خوانند و به قدر نَخَك هسته خرمايى به آنان ستم نمى شود» .
الإمام الصادق عليه السلام:إنَّ التَّوبَةَ مُطَهِّرَةٌ مِن دَنَسِ الخَطيئَةِ، قالَ عز و جل: «يَـأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اتَّقُواْ اللَّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِىَ مِنَ الرِّبَواْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ» إلى قَولِهِ عز و جل: «لَا تُظْـلَمُونَ» ۱ فَهذا ما دَعَا اللّهُ إلَيهِ عِبادَهُ مِنَ التَّوبَةِ، ووَعَدَ عَلَيها مِن ثَوابِهِ، فَمَن خالَفَ ما أمَرَهُ اللّهُ بِهِ مِنَ التَّوبَةِ سَخِطَ اللّهُ عَلَيهِ، وكانَتِ النّارُ أولى بِهِ وأحَقَّ. ۲
امام صادق عليه السلام:همانا توبه، آلودگى ناشى از گناه را پاك مى كند. خداوند عز و جل فرمود: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! از خدا پروا كنيد و اگر مؤمنيد، آنچه را از ربا باقى مانده است، وا گذاريد و اگر [چنين نكرديد]، بدانيد كه به جنگ با خدا و فرستاده وى برخاسته ايد و اگر توبه كنيد، سرمايه هاى شما از آنِ خودتان است، نه ستم مى كنيد و نه ستم مى بينيد» . اين، همان توبه اى است كه خداوند، بندگانش را به سوى آن فرا خوانده و بِدان، وعده پاداش داده است. بنا بر اين، هر كه با فرمان خداوند درباره توبه مخالفت ورزد، خدا بر او خشم مى گيرد و آتش براى او سزاوار و ثابت است.
تفسير القمّيـ في قَولِهِ تَعالى: «وَ لَا يُظْلَمُونَ فَتِيلاً» ـ: الجِلدَةُ الَّتي في ظَهرِ النَّواةِ. ۱
تفسير القمّىـ در بيان اين گفته خداى متعال: «به قدر فتيل هم به آنان ستم نمى شود» ـ: [منظور از «فتيل»]نخى است كه در شكاف هسته خرما قرار دارد.
۱.تفسير القمّي: ج 2 ص 23، بحار الأنوار: ج 8 ص 10 ذيل ح 1.