کتابخانه حدیث شیعه

حدیث دربارهعبرت

علم و حکمت ج ۱، ص ۱۷۹، ح ۴۸۵
امام علی علیه‌السلام
عبرت
عنه عليه السلام:رَحِمَ اللّهُ امرَأً تَفَكَّرَ فَاعتَبَرَ، واعتَبَرَ فَأَبصَرَ ۱.
امام على عليه السلام:خداى بيامرزد كسى را كه انديشيد و عبرت گرفت و عبرت اندوخت و بينا شد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 103، غرر الحكم: 5206.
کلیدواژه‌ها مبادی شناختاسباب معارف عقلیعبرت

احادیث دیگر این موضوع

۸
ابن دينار:خداوند به موسى عليه السلام وحى كرد كه دو كفش و عصاى آهنين برگير و آنگاه در زمين سياحت كن و آثار و عبرتها را بجوى؛ تا آنكه كفشها پاره و عصا شكسته شود.
امام على عليه السلام:آنكه عبرت اندوزد، بينا شود و آنكه بينا شود، دريابد و آنكه دريابد، بداند.
امام على عليه السلام:آنكه با خردش عبرت گيرد، نيك بشناسد.
امام على عليه السلام:استمرار عبرت اندوزى به بينش مى انجامد و خوددارى (از زشتيها) را نتيجه مى دهد.
امام على عليه السلام:در هر عبرت اندوزى بينشى است.
امام على عليه السلام:عبرت اندوزى به راه راست مى كشاند.
امام على عليه السلام:عبرت اندوزى رشد و هدايتت مى بخشد.
امام صادق عليه السلام:عبرت اندوزى سه نتيجه دارد: دانستن آنچه مى كند و انجام آنچه مى داند و دانستن آنچه نمى داند.
حدیث 484 موضوع حدیث 486