حدیث دربارهمعناى حكمت

علم و حکمت ج ۱، ص ۱۰۳، ح ۲۷۶

امام علی علیه‌السلام

معناى حكمت

عنه عليه السلام:أوَّلُ الحِكمَةِ تَركُ اللَّذّاتِ، وآخِرُها مَقتُ الفانِياتِ ۱.

امام على عليه السلام:آغاز حكمت، ترك لذّتها و پايان آن، نفرت از چيزهاى گذراست.

۱.غرر الحكم: 3052.

کلیدواژه‌ها حکمت دعا شرایط استجابت دعا شناخت +8 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام صادق عليه السلامـ در بيان سپاهيان خرد و نابخردىـ: حكمت (از سپاهيان خرد است) و هوس ضد آن.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره گفتار خداى متعال: «و هر كه حكمت يابد، خيرى فراوان يافته است» ـ مى فرمايد: منظور قرآن است.

امام على عليه السلام:حكمت يعنى روى گرداندن از سراى گذرا و شيفتگى به سراى جاويد.

امام على عليه السلام:ثمره حكمت، پاك نگه داشتن و دورى از دنيا و شيفتگى به سراى بهشتى است.

امام صادق عليه السلامـ درباره گفتار خداى عز و جل: «و هر كه حكمت يابد، خيرى فراوان يافته است» ـ مى فرمايد: مقصود فرمانبردارى از خدا و شناخت امام است.

امام صادق عليه السلامـ در معناى گفته خداى عز و جل: «و هر كه حكمت يابد، خيرى فراوان يافته است» ـ مى فرمايد: منظور، شناخت امام و دورى از گناهان بزرگى است كه بر اثر آنها، خداوند بنده را مستحق آتش مى سازد.

سليمان بن خالد:از امام صادق عليه السلام در باره گفته خداوند: «و هر كه حكمت يابد، خيرى فراوان يافته است» پرسيدم. حضرت فرمود: حكمت، شناخت و فهم دين است، پس هر كس از شما فهم يافت، او حكيم است.

حمران بن اعين:به امام صادق عليه السلام عرض كردم: گفته خداى عز و جل «بى گمان به خاندان ابراهيم كتاب داديم» چه معنايى دارد؟ پاسخ داد: منظور نبوّت است. گفتم: «حكمت»؟ فرمود: فهم و داورى.