زيارتى كه سيّدِ مرتضى با آن ، امام عليه السلام را زيارت كرد

سپس به اتاقى كه نزد پاهاى على اكبر عليه السلام است [و قبر شهيدان ديگر، آن جاست]، رو مى كنى و مى گويى: سلام بر تو، اى ابا عبد اللّه الحسين! سلامى پايان ناپذير و ناگسستنى! سلامى كه به سبب كوششت، سزاوار آنى و به دليل جهادت، حقّ آن را دارى! ستوده زيستى و از دست رفتى. خواهش هاى نفسانى، تو را به سوى خود نكشيدند و طمع زرق و برق فريباى دنيا، تو را آلوده نساخت تا آن كه دنيا، زشتى هايش را برايت گشود و بدفرجامى و زشتىِ مقصدش را ديدى و آن را به سراى آخرت فروختى و خود را از آن خريدى و بيشترين سود را بردى و با آن به كسانى پيوستى كه «خداوند به ايشان، نعمت داده: پيامبران، صدّيقان، شهيدان و صالحان؛ و چه همراهان خوبى! آن، فضلى از جانب خداست و خدا را در آگاهى، بس» . سلام بر قاسم بن حسن بن على، و رحمت و