سخنان برگزيده
12 حدیث
الامام على عليه السلام:لاتَعزِم عَلى مالَم تَستَبِنِ الرُّشدُ فِيهِ؛ ۱
امام على عليه السلام:تصميم به انجام دادن كارى كه درستى آن برايت روشن نيست مگير.
۱.. ميزان الحكمه، ح 12922.
الامام على عليه السلام:سَلامَةُ الدّينِ وَالدُّنيا في مُداراةِ النّاسِ؛ ۱
امام على عليه السلام:سلامتى دين و دنيا در مدارا كردن با مردم است.
۱.. غررالحكم و دررالكم، ح 5610.
الامام على عليه السلام:الفِكرُ فِي الخَيرِ يَدعُو إلَى العَمَلِ بِهِ؛ ۱
امام على عليه السلام:انديشيدن به خوبى ها آدمى را به انجام دادن آنها بر مى انگيزد.
۱.. ميزان الحكمه، ح 16179.
الامام على عليه السلام:دَعِ المُماراةَ و مُجاراةَ مَن لاعَقلَ لَهُ و لاعِلمَ؛ ۱
امام على عليه السلام:ستيز و بگو مگوى با بى خردِ بى دانش را واگذار.
۱.الأمالى، طوسى، ص 8.
الامام على عليه السلام:أجمِلُوا فِي الخِطابِ تَسمَعُوا جَميلَ الجَوابِ؛ ۱
امام على عليه السلام:با مردم زيبا سخن بگوييد تا پاسخ زيبا بشنويد.
۱.. غررالحكم و دررالكلم، ح 2568.
الامام على عليه السلام:حُسنُ الظَّنِّ يُخَفِّفُ الهَمَّ و يُنجي مِن تَقَلُّدِ الإثمِ؛ ۱
امام على عليه السلام:خوش بينى، اندوه را مى كاهد و از افتادن در بند گناه مى رهاند.
۱.. همان، ح 4823.
الامام على عليه السلام:إقبَل عُذرَ أخيكَ و إنْ لَم يَكُن لَهُ عُذرٌ، فَالْتَمِس لَهُ عُذرا؛ ۱
امام على عليه السلام:عذر برادرت را بپذير و اگر عذرى نداشت، عذرى برايش بتراش.
۱.. بحار الأنوار، ج 74، ص 165.
الامام على عليه السلام:سَيِّئَةٌ تَسوؤُكَ خَيرٌ عِندَ اللّهِ مِن حَسَنَةٍ تُعجِبُكَ؛ ۱
امام على عليه السلام:گناهى كه اندوهگين ات كند، نزد خدا بهتر است از كار نيكى كه به خودپسندى گرفتارت سازد.
۱.. نهج البلاغه، حكمت 46.
الامام على عليه السلام:إرحَم مَن دُونَكَ، يَرحَمْكَ مَن فَوقَكَ؛ ۱
امام على عليه السلام:به فرودست خود رحم كن، تا فرادستت بر تو رحم آورد.
۱.. غررالحكم و دررالكلم، ح 2422.
الامام على عليه السلام:إنَّ الحَقَّ لايُعرَفُ بِالرِّجالِ إعرِفِ الحَقَّ تَعرِف أهلَهُ؛ ۱
امام على عليه السلام:حق با شخصيّت ها شناخته نمى شود؛ حقّ را بشناس تا اهل آن را بشناسى.
۱.. روضة الواعظين، ص 31.
الامام على عليه السلام:شِرارُكُم المَشّاؤونَ بِالنَّميمَةِ، المُفَرِّقُونَ بَينَ الأحِبَّةِ؛ ۱
امام على عليه السلام:بدترين شما سخن چينان و تفرقه اندازان ميان دوستان اند.
۱.. الكافى، ج 2، ص 369.