حدیث دربارهداوودعليه السلام

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:أوحَى اللّهُ عَزَّ و جلَّ إلى داوودَ عليه السلام: إنّكَ نِعمَ العَبدُ لَولا أنّكَ تأكُلُ مِن بَيتِ المالِ و لا تَعمَلُ بِيَدِكَ شيئا. قالَ: فبَكى داوودُ عليه السلام، فأوحَى اللّه عَزَّ و جلَّ إلَى الحَديدِ: أنْ لِنْ لِعَبدي داوودَ، فلانَ، فألانَ اللّهُ تعالى لَهُ الحَديدَ، فكانَ يَعمَلُ كلَّ يَومٍ دِرعا فيَبيعُها بألفِ دِرهَمٍ، فعَمِلَ عليه السلام ثلاثَمِائةٍ و سِتّينَ دِرعا فباعَها بثلاثِمِائةٍ و سِتِّينَ ألفا، و استَغنى عن بَيتِ المالِ. ۱

امام على عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ به داوود عليه السلام وحى كرد: تو چه بنده خوبى بودى اگر نبود كه از بيت المال مى خورى و با دست خود هيچ كارى نمى كنى. داوود عليه السلام گريست. پس خداوند عزّ و جلّ به آهن وحى كرد: براى بنده ام، داوود نرم شو. پس آهن نرم شد، البته خداوند متعال آهن را براى او نرم كرد. از آن پس، داوود روزى يك زره مى بافت و آن را به هزار درهم مى فروخت. او 360 زره بافت و آنها را به 360 هزار درم فروخت و از بيت المال بى نياز شد.

۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: 3/162/3594.

کلیدواژه‌ها داوودعلیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

بحار الأنوار:روايت است كه خداوند به داوود عليه السلام وحى كرد: هر كس حبيبى را دوست بدارد، سخنش را باور مى كند و هر كس به حبيبى انس گيرد، گفتارش را مى پذيرد و كردارش را مى پسندد و هر كس به حبيبى اعتماد كند، به او تكيه مى كند و هركه مشتاق حبيبى باشد، در رفتن به سوى او مى كوشد. اى داوود! ياد من، از آنِ ياد كنندگان است و بهشت من، از آنِ فرمانبرداران و ديدارم از آنِ مشتاقان و خودم ويژه دوستداران و عاشقان هستم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عزّ و جلّ به داوود عليه السلام وحى فرمود: اى داوود! همچنان كه آفتاب بر كسى كه در آن بنشيند تنگ نمى آيد، رحمت من نيز بر كسى كه به آن درآيد تنگ نيست و همچنان كه فال بد به كسى كه فال بد نزند زيان نمى رساند، كسانى هم كه فال بد مى زنند از فتنه نجات نيابند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:داوود، عابدترين انسان ها بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم خيال مى كردند داوود دچار بيمارى است و به عيادت او مى رفتند، حال آنكه او را چيزى نبود مگر شدت ترس از خداوند متعال.

امام باقر عليه السلام:داوود بر سرزمين هاى ميان شامات تا بلاد اصطخر پادشاهى كرد و قلمرو پادشاهى سليمان نيز چنين بود.

امام باقر عليه السلام:داوود نبى ـ صلوات اللّه عليه ـ روزى در محراب خود بود كه ناگاه كِرم قرمز رنگ كوچكى از كنارش گذشت و رفت تا به محل سجده او رسيد. داوود به آن نگاهى كرد و در دلش گفت: اين كرم چرا آفريده شده است؟ خداوند به آن كرم وحى كرد: سخن بگو. پس، كرم به داوود گفت: اى داوود! آيا صداى پاى مرا شنيده اى يا رد پايم را بر تخته سنگ ديده اى؟ داوود گفت: نه. كرم گفت: امّا خداوند صداى جنبيدن و نفس زدن و حركت مرا مى شنود و رد پايم را مى بيند. پس، صدايت را پايين بياور.

امام صادق عليه السلام:خداى تبارك و تعالى به داوود عليه السلام وحى فرمود: چه شده است كه تو را تنها مى بينم؟ عرض كرد: به خاطر تو، مردم را ترك كرده ام و آنان نيز مرا ترك كرده اند. فرمود: چه شده است كه تو را خاموش مى بينم؟ عرض كرد: ترس از تو، مرا خاموش ساخته است. فرمود: چه شده است كه تو را رنجور مى بينم؟ عرض كرد: عشق و محبت تو، مرا رنجور ساخته است. فرمود: چه شده است كه تو را فقير مى بينم، حال آنكه تو را بهره مند ساخته ام؟ عرض كرد: گزاردن حقّ تو، مرا فقير كرده است.فرمود: چه شده است كه تو را خوار مى بينم؟ عرض كرد: عظمت وصف ناشدنى جلال تو، مرا خوار كرده است و اين حق توست اى آقاى من! خداوند جل جلاله فرمود: پس، مژده بادا تو را به فضل من. در آن روز كه مرا ملاقات كنى، هرچه دوست داشته باشى به تو بخشم. با مردم بياميز و با اخلاق آنان بساز، امّا در اعمال و كردارشان با آن همراهى مكن تا روز قيامت بدان چه از من خواهى دست يابى.

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ به داوود عليه السلام وحى فرمود: اى داوود! به من خوش باش و از ياد من لذّت ببر و از نعمت مناجات با من برخوردار شو؛ زيرا به زودى خانه را از گنهكاران خالى كنم و لعنتم را بر ستمگران قرار دهم.