حدیث دربارهابراهيم عليه السلام

میزان الحکمه ج ۱۱، ص ۳۱۳، ح ۱۹۶۷۷

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

ابراهيم عليه السلام

عنه صلى الله عليه و آله:ما اتَّخَذَ اللّهُ إبراهيمَ خَليلاً إلاّ لإطعامهِ الطَّعامَ، و صَلاتِهِ باللَّيلِ و النّاسُ نِيامٌ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، ابراهيم را به خليلى نگرفت مگر براى آنكه اطعام مى كرد و شب هنگام كه مردم خواب بودند، نماز مى گزارد.

۱.علل الشرائع: 35/4.

کلیدواژه‌ها نبوت 2 نبوت خاصه ابراهیم علیه السلام

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:امّا [براى مشاهده حضرت]ابراهيم، به همراه خود (پيامبر صلى الله عليه و آله) بنگريد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزى كه مى خواستند ابراهيم را به آتش افكنند، او را به سوى آتش بردند. چون چشمش به آتش افتاد، فرمود: خداوند ما را كافى است و او نيكو حمايتگرى است.

التفسير المنسوب إلى الإمام العسكرى عليه السلامـ به نقل از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ: اينكه مى گوييم: ابراهيم خليل خداست، كلمه خليل برگرفته از خَلَّة يا خُلَّة است. امّا خَلَّه به معناى فقر و نيازمندى است، چرا كه او به پروردگار خود فقير و نيازمند بود و از همه بُريد و به او روى آورد و از غير او روى گرداند و اظهار بى نيازى كرد. و اين در زمانى بود كه خواستند او را در آتش افكنند و با منجنيق پرتابش كنند، خداوند جبرئيل عليه السلام را فرستاد و به او فرمود: بنده ام را درياب. جبرئيل خود را به ابراهيم كه در ميان هوا بود رسانيد و گفت: هر امرى دارى به من بگو؛ زيرا خداوند مرا براى يارى تو فرستاده است. ابراهيم عليه السلام فرمود: نه، خداوند مرا بسنده است و او نيكو حمايتگرى است. من از غير او چيزى نمى خواهم و به هيچ كس جز او نيازى ندارم. پس، خداوند او را خليل خود ناميد، يعنى فقير و نيازمند به خود و كسى كه از همه بريده و به او روى آورده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند تبارك و تعالى، از هر چيزى چهار تا برگزيد:. از ميان انبياء چهار نفر را براى شمشير برگزيد: ابراهيم و داوود و موسى و من.

امام باقر عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ، ابراهيم را خليل [خود]قرار داد، چون دست رد به سينه هيچ حاجت خواهى نزد و از هيچ كس هم جز خداوند عزّ و جلّ چيزى نخواست.

امام باقر عليه السلامـ درباره آيه «انّ ابراهيم لاَوّاه حليم» ـفرمود: اوّاه، يعنى بسيار دعا كننده.

امام صادق عليه السلامـ نيز درباره آيه «انّ ابراهيم لحليم اوّاه منيب» ـفرمود: [اَوّاه يعنى]بسيار دعا كننده.

امام صادق عليه السلام:خداوند تبارك و تعالى ابراهيم عليه السلام را پيش از آنكه به پيامبرى برگزيند، به بندگى [خود]گرفت و پيش از آنكه به رسولى برگزيندش به پيامبرى برگزيد و پيش از آنكه خليلش گرداند او را به رسولى برگزيد و پيش از آنكه امامش قرار دهد او را به خليلى گرفت و چون همه اين مقامات را برايش فراهم آورد، فرمود: «من تو را امام مردم قرار دادم».