حدیث دربارهامام على عليه السلام و بيت المال
بحار الأنوار:كانَ أميرُ المؤمنينَ عليه السلام إذا أعطى ما في بَيتِ المالِ أمَرَ فكُنِسَ ثُمّ صَلّى فيهِ، ثُمّ يَدعو فيقولُ في دُعائهِ: اللّهُمّ إنّي أعوذُ بكَ مِن ذَنبٍ يُحبِطُ العَمَلَ، و أعوذُ بكَ مِن ذَنبٍ يُعَجِّلُ النِّقَمَ، و أعوذُ بكَ مِن ذَنبٍ يَمنَعُ الدُّعاءَ، و أعوذُ بكَ مِن ذَنبٍ يَهتِكُ العِصمَةَ، و أعوذُ بكَ مِن ذَنبٍ يُورِثُ النَّدَمَ، و أعوذُ بكَ مِن ذَنبٍ يَحبِسُ القِسَمَ. ۱
بحار الأنوار:امير المؤمنين عليه السلام پس از تقسيم بيت المال، دستور مى داد آن را جارو مى كردند و سپس در آن مكان نماز مى گزارد و آن گاه دعا مى كرد و در دعاى خود مى گفت: بار خدايا! پناه مى برم به تو از گناهى كه عمل را بر باد مى دهد. پناه مى برم به تو از گناهى كه خشم و عذاب تو را شتاب مى بخشد. پناه مى برم به تو، از گناهى كه مانع اجابت دعا مى شود. پناه مى برم به تو از گناهى كه پرده عصمت و پاكى را مى درد. پناه مى برم به تو از گناهى كه پشيمانى مى آورد و پناه مى برم به تو از گناهى كه جلوى نصيب و بهره ها را مى گيرد.
۱.بحار الأنوار: 94/93/9.