حدیث دربارهكسى كه مال خود را در ترازوى ديگرى مى بيند
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ في قولهِ تعالى: «كذلكَ يُريهِمُ اللّهُ أعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيهِم» ۱ ـ: هُو الرّجُلُ يَدَعُ المالَ لا يُنفِقُهُ في طاعَةِ اللّهِ بُخلاً، ثُمّ يَموتُ فيَدَعُهُ لمَن يَعمَلُ بهِ في طاعَةِ اللّهِ أو في مَعصيَتِهِ، فإن عَمِلَ بهِ في طاعَةِ اللّهِ رآهُ في ميزانِ غيرِهِ فزادَهُ حَسرَةً و قد كانَ المالُ لَهُ، أو عَمِلَ بهِ في مَعصيَةِ اللّهِ (فهو) قَوّاهُ بذلكَ المالِ حتّى عُمِلَ بهِ في مَعاصي اللّهِ. ۲
امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «اين چنين خدا كارهايشان را كه براى آنان مايه حسرت هاست، به ايشان مى نماياند» ـفرمود: او مردى است كه مال خود را از روى بخل در راه طاعت خدا خرج نمى كند و مى ميرد و آن را براى كسى باقى مى گذارد كه يا آن را در راه طاعت خدا به كار مى برد يا در راه معصيت او. اگر در راه طاعت او به كار برد [صاحب اصلى مال]مالى را كه از آن او بوده است، در ترازوى ديگرى مى بيند و بر حسرتش افزوده مى شود و اگر در راه معصيت خدا به كار بَرَد، او بوده كه با [به ارث گذاشتن]آن مال وى را تقويت كرده است تا آن را در راه نافرمانى خدا به كار برد [و اين هم بر حسرت او مى افزايد].