حدیث دربارهكسى كه اندك قانعش نكند

میزان الحکمه ج ۹، ص ۵۸۶، ح ۱۷۲۹۸

امام صادق علیه‌السلام

كسى كه اندك قانعش نكند

عنه عليه السلام:اقنَعْ بما قَسَمَ اللّهُ لكَ و لا تَنظُرْ إلى ما عِندَ غيرِكَ و لا تَتَمَنَّ ما لَستَ نائلَهُ؛ فإنّهُ مَن قَنِعَ شَبِعَ و مَن لم يَقنَعْ لم يَشبَعْ، و خُذْ حَظَّكَ مِن آخِرَتِكَ. ۱

امام صادق عليه السلام:به آنچه خداوند قسمت تو كرده قانع باش و به آنچه ديگران دارند چشم مدوز و آنچه را كه بدان نمى رسى، آرزو مكن؛ زيرا كسى كه قانع باشد، سير مى شود و كسى كه قانع نباشد، سير نمى شود و به فكر بهره آخرتت باش.

۱.الكافي: 8/243/337.

کلیدواژه‌ها قناعت کسی که اندک قانعش نکند

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام حسين عليه السلام:قناعت، مايه آسايش تن است.

امام صادق عليه السلام:كسى كه به معاش (روزى) اندك خدا خرسند باشد، خداوند به عمل اندك او خرسند شود.

امام رضا عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از قناعت ـفرمود: قناعت، باعث خويشتندارى و ارجمندى و آسوده شدن از زحمت فزون خواهى و بندگى در برابر دنيا پرستان است. راه قناعت را جز دو كس نپيمايد: يا عبادت پيشه اى كه خواهان مزدِ آخرت است، يا بزرگوارى كه از مردمان فرومايه دورى مى كند.

امام على عليه السلام:كسى كه اندك قانعش نكند، مال بسيار سودش ندهد.

امام على عليه السلام:كسى كه به اندكِ دنيا قانع نباشد، ثروت بسيار آن، هر چه هم گِرد آورد، او را بى نياز نسازد.

امام على عليه السلام:اى فرزند آدم! اگر از دنيا به قدرى كه تو را كفايت كند خواهى، بدان كه كمترين چيز دنيا كفايتت مى كند و اگر از دنيا به اندازه اى كه تو را كفايت كند نخواهى، بدان كه همه دنيا هم بسنده ات نخواهد كرد.

امام صادق عليه السلامـ وقتى كه مردى به ايشان شِكوه كرد كه طلب روزى مى كند و به دست مى آورد، اما قانع نمى شود و نفْسش بيشتر از آن را از او مى طلبد و عرض كرد: مرا چيزى بياموزيد، كه مشكلم را حلّ كند ـفرمود: اگر آن اندازه كه كفايتت مى كند تو را بى نياز سازد، كمترين چيز دنيا بى نيازت مى سازد و اگر آنچه تو را بس است بى نيازت نسازد، همه دنيا هم تو را بى نياز نمى گرداند.

امام صادق عليه السلام:از جمله وحيهاى آسمانى اين بود: اگر براى آدميزاد دو رودخانه طلا و نقره جريان يابد باز خواهان سوّمى است! اى آدميزاد! شكم تو، در حقيقت، دريايى و درّه اى است كه آنها را چيزى جز خاك پر نمى كند. گفت: چشم تنگ دنيا دوست را يا قناعت پر كند يا خاك گور. گلستان سعدى باب سوم: ص 118.