حدیث دربارهنوميدى از رحمت خدا
عنه عليه السلامـ مِن خُطبَةٍ لَهُ في الاستِسقاءِ ـ: اللّهُمّ قَدِ انصاحَتْ جِبالُنا. نَدعُوكَ حينَ قَنَطَ الأنامُ، و مَنَعَ الغَمامُ. فإنّكَ تُنزِلُ الغَيثَ مِن بعدِ ما قَنَطُوا، و تَنشُرُ رَحمَتَكَ و أنتَ الوليُّ الحَميدُ. ۱
امام على عليه السلامـ در بخشى از خطبه خود در دعاى باران ـگفت: بار خدايا! كوههاى ما [از خشكى]شكاف برداشته است. در اين هنگام كه مردمان از همه جا نوميدند و ابرها نمى بارند، تو را مى خوانيم.؛ زيرا تويى كه باران را پس از نوميدى خلق، فرو مى فرستى و رحمت خويش را مى گسترانى و تو حاكمى ستوده هستى.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 115.