حدیث دربارهمُهر زدن بر دل
الإمامُ الحسينُ عليه السلامـ لمّا عَبَّأَ عُمَرُ بنُ سَعدٍ أصحابَهُ لِمُحارَبَتِهِ عليه السلام و أحاطُوا بهِ مِن كُلِّ جانِبٍ حتّى جَعَلُوهُ في مِثلِ الحَلْقَةِ فَخَرَجَ عليه السلام حتّى أتى الناسَ فَاستَنصَتَهُم فَأبَوا أن يُنصِتُوا حتّى قالَ لَهُم ـ: وَيلَكُم! ما علَيكُم أن تُنصِتوا إلَيَّ فَتَسمَعوا قَولي؟! و إنّما أدعُوكُم إلى سَبيلِ الرَّشادِ. و كُلُّكُم عاصٍ لِأمري غيرُ مُستَمِعٍ قَولي فقد مُلِئَت بُطونُكُم مِن الحَرامِ و طُبِعَ على قُلوبِكُم. ۱
امام حسين عليه السلامـ هنگامى كه عمر بن سعد سپاهيان خود را براى جنگ با ايشان آماده كرد و از هر سو آن حضرت را در محاصره گرفتند و امام عليه السلام به سوى دشمن بيرون آمد و آنها را به سكوت دعوت كرد، اما خاموش نشدند خطاب به آنها ـفرمود: واى بر شما! شما را چه زيان كه به من گوش دهيد و گفتار مرا، كه به راه راستتان فرا مى خوانم بشنويد. همه شما از من نافرمانى مى كنيد و به سخنان من گوش نمى دهيد؛ زيرا شكمهايتان از حرام پر شده و بر دلهايتان مُهر [غفلت]خورده است.
۱.بحار الأنوار: 45/8.